اثر درمانی فنوفیبرات بر درمان کبدچرب غیرالکلی

بیماری کبد چرب غیرالکلی NAFLD یک اختلال متابولیک شایع است که با تجمع چربی در کبد مشخص می شود و می تواند به مراحل التهابی و فیبروتیک پیشرفت کند. فنوفیبرات FENOFIBRATE که در درجه اول به عنوان آگونیست گیرنده فعال شونده تکثیر پراکسی زوم PPAR شناخته می شود، پتانسیل درمانی قابل توجهی در مدیریت این بیماری نشان داده است. این مقاله مروری به بررسی مکانیسم های مولکولی فنوفیبرات، به ویژه تاثیر آن بر مسیرهای سیگنالینگ PPAR و AMPK و شواهد بالینی موجود می پردازد. مطالعات حیوانی نشان داده اند که فنوفیبرات می تواند اکسیداسیون اسیدهای چرب را افزایش داده و خواص ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی از خود نشان دهد، اگرچه برخی دوزهای بالا ممکن است منجر به تغییراتی در وضعیت استیلاسیون میتوکندریایی شوند. در کارآزمایی های بالینی، دوز ۳۰۰ میلی گرم در روز بهبود مقاومت به انسولین، سیروز و فیبروز را نشان داده است. دوز توصیه شده بالینی، به ویژه در ترکیب با آگونیست های دیگر PPAR-γ، دوز ۲۰۰ میلی گرم در روز خوراکی است. با این حال، پاسخ به درمان در بیماران متغیر است و تحت تاثیر عواملی نظیر جنسیت، گونه های ژنتیکی و مصرف الکل قرار دارد.

کلیدواژه ها:

اثر درمانی ، فنوفیبرات ، درمان ، کبدچرب ، غیرالکلی