ارزیابی بیوانفورماتیکی مهارکننده های نوآورانه ضد انگلی داکینگ مولکولی آلکالوئید چلریتین بایکالین و آسیاتیکوزید به آنزیم DHFR-HT لیشمانیا ماژور و مقایسه قدرت اتصال با داروهای متوترکسات و پیریمتامین

توجه به افزایش مقاومت دارویی و عوارض جانبی داروهای موجود، کشف مهارکننده های جدید برای آنزیم حیاتی دی هیدروفولات ریداکتاز - هیدروکسی متیل دی هیدروپترین پیروفسفوکیناز (DHFR-HT) انگل Leishmania major که نقشی کلیدی در متابولیسم فولات انگل ایفا می کند، ضروری است. هدف این مطالعه ارزیابی پتانسیل مهارکنندگی سه فیتوکمیکال نوآورانه (چلریتین، بایکالین و آسیاتیکوزید) در مقایسه با داروهای مرجع متوترکسات و پیریمتامین از طریق مطالعات داکینگ مولکولی بود. در این تحقیق ساختار (۳۰۹۱ DHFT PDB ID) به صورت دایمری (شامل دو زیر واحد) آماده سازی شد و ترکیبات پس از بهینه سازی انرژی توسط پلتفرم داکینگ برای اتصال به جایگاه فعال مشترک (Dimer Interface) ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که هر پنج ترکیب توانایی اشغال جایگاه فعال را داشتند، اما بایکالین با کسب کمترین انرژی اتصال ۱۸۷.۶۲- کیلوکالری بر مول قوی ترین تمایل اتصال (Affinity) را به دست آورد. پس از بایکالین، آسیاتیکوزید (۱۵۹.۳۵ kcal/mol) و داروی مرجع متوترکسات (-۱۵۲.۰۱ kcal/mol) در رتبه های بعدی قرار گرفتند. تحلیل نهایی برهم کنش ها تایید کرد که عملکرد برتر بایکالین ناشی از توانایی آن در برقراری پیوندهای هیدروژنی و تعاملات هیدروفوبیک متعدد در ناحیه بینابینی دو زیرواحد پروتئین است که منجر به تثبیت قوی تر و یک مکانیزم مهار جدید شده است. این یافته های in silico قویا نشان می دهند که بایکالین یک کاندیدای دارویی طبیعی و امیدبخش برای توسعه عوامل ضد لیشمانیایی نوین است و لزوم انجام مطالعات تاییدکننده in vitro و in vivo را توجیه می نماید.

کلیدواژه ها:

لیشمانیوزیس ، DHFR-HT ، داکینگ مولکولی ، فیتوکمیکال ، بایکالین