گروه های سازگار میسلیومی و تنوع ژنتیکی در جمعیت های قارچ Sclerotinia sclerotiorum عامل پوسیدگی اسکلروتینیایی ساقه کلزا در استان مازندران

بیماری پوسیدگی اسکلروتینیایی ساقه، ناشی از قارچ Sclerotinia sclerotiorum، یکی از مهم ترین بیماری های کلزا در ایران می باشد. به منظور ارزیابی تنوع ژنتیکی جدایه های S. sclerotiorum، نمونه برداری از مزارع کلزا در مناطق مختلف استان مازندران انجام گرفت. تعداد ۵۶ جدایه، بر اساس پراکنش جغرافیایی انتخاب گردید، سپس، جهت بررسی ساختار ژنتیکی جدایه ها، از گروه های سازگاری میسلیومی (MCGs) و نشانگر های ریزماهواره (SSRs) استفاده شد. در مجموع، ۳۲ گروه سازگاری میسلیومی شناسایی شد که ۴/۵۹ درصد از آنها فقط شامل یک جدایه بودند، درحالی که سایر گروه ها، ۷-۲ جدایه داشتند. آزمون مولکولی با استفاده از ۱۰ جفت آغازگر ریزماهواره انجام گردید. در نهایت، ۳۱ هاپلو تیپ ریزماهواره در همه جمعیت ها شناسایی و چند هاپلو تیپ با فراوانی بالا یافت شدند. تنوع ژنی در هفت جمعیت در محدوده ۴۱۲۰/۰ تا ۵۱۱۱/۰ متغیر بود. بیشترین و کمترین تنوع ژنتیکی درون جمعیت به ترتیب مربوط به جمعیت شهرستان های بهشهر و ساری بود. بین هاپلوتیپ های ریزماهواره و گروه های سازگاری میسلیومی ارتباط معنی داری مشاهده نشد (۷۵/۰V=، ۳۶/۰P=). نتایج حاصل از این مطالعه برای اصلاح ارقام مقاوم و توسعه راهبرد های مدیریت بیماری پوسیدگی اسکلروتینیایی ساقه مفید خواهد بود.

کلیدواژه ها:

تنوع ژنتیکی ، سازگاری میسلیومی ، نشانگرهای ریزماهواره ، کلزا ، پوسیدگی اسکلروتینیایی ساقه