انسان متاله و منطق مقاومت: تاملی انسان شناختی در افق فلسفی نامه ی امام خمینی (ره) به گورباچف

در اندیشه سیاسی و الهیاتی معاصر، مسئله انسان و نسبت او با مقاومت در بستر بحران عقلانیت مدرن، جایگاهی بنیادین دارد. مدرنیته با فروکاست انسان به موجودی مادی و خودبنیاد، افق معنا، کنش و عدالت رابا گسست های عمیق معرفتی و وجودی مواجه ساخته است. در این زمینه، نامه امام خمینی (ره) به گورباچف واجد ظرفیتی فلسفی و الهیاتی است که امکان بازاندیشی درانسان شناسی و منطق مقاومت را فراهم می آورد. این پژوهش با تمرکز براین متن، به بازخوانی صورت بندی «انسان متاله» به مثابه مبنای انسان شناختی الهیات مقاومت می پردازد. مسئله اصلی بروضعیت گذار از بن بست انسان مادی در افق مدرنیته به سوی فهمی توحیدی از انسان، معنا و کنش سیاسی دراندیشه امام خمینی (ره) متمرکز است؛ وضعیتی که درآن مقاومت از سطح کنشی واکنشی فراتر رفته و به افقی وجودی ومعرفتی ارتقا می یابد. روش تحقیق کیفی ومبتنی برتحلیل مضمون شبکه ای همراه باهرمنوتیک قصدگرای اسکینر است. دراین فرایند، بیش از یک صد مضمون اولیه استخراج و در چهارمحور فراگیرشامل انسان متاله و الهیات مقاومت، فطرت و عقلانیت توحیدی، نقد انسان شناسی مادی و افق معنای قدسی، واسلام به مثابه نظام نجات معرفتی واجتماعی سامان دهی شد. یافته ها نشان می دهد که انسان متاله نه صرفا یک آرمان اخلاقی، بلکه مدار پیوند معنا، قدرت وعدالت درعرصه حیات فردی واجتماعی است.

کلیدواژه ها:

الهیات مقاومت ، انسان شناسی توحیدی ، امام خمینی (ره) ، گورباچف. تحلیل مضمون ، اسکینر