تحلیل و بهینه سازی استراتژی های سوخت گیری اقتصادی برای مدیریت شبکه ای سوخت خطوط هوایی بر اساس داده های واقعی پرواز

مدیریت بهینه سوخت در خطوط هوایی، به دلیل سهم بالای هزینه سوخت در عملیات پروازی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این پژوهش یک مدل برنامه ریزی خطی برای تعیین مقادیر بهینه سوختگیری در شبکه پروازی خطوط هوایی ارائه می دهد که ضمن لحاظ محدودیت های فنی و عملیاتی هواپیما، تفاوت قیمت سوخت در فرودگاه ها و شرایط پروازی را نیز در نظر می گیرد. برخلاف روش های مرسوم که اغلب به صورت بخش به بخش و با فرض ضریب ثابت مصرف سوخت عمل می کنند، مدل پیشنهادی مصرف سوخت را به صورت تابعی از مسافت، ارتفاع پرواز و شرایط جوی مدل سازی کرده و اثر وزن هواپیما را نیز وارد محاسبات می سازد. به منظور اعتبارسنجی مدل، داده های واقعی مربوط به یک شبکه خطوط هوایی در برزیل با ۱۲ بخش پروازی به کار گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که این رویکرد، با وجود افزایش اندک مصرف سوخت، موجب کاهش قابل توجه هزینه های تامین سوخت می شود که برای یک ناوگان ۱۰ فروندی معادل صرفه جویی سالانه بیش از ۲.۳ میلیون دلار است. تحلیل نتایج نشان می دهد که بیشترین سوختگیری در فرودگاه های با قیمت پایین انجام شده و در فرودگاه های با قیمت بالا به حداقل مقدار قانونی محدود شده است. این یافته ها نشان می دهد که استفاده از مدل پیشنهادی می تواند به کاهش هزینه های عملیاتی و بهبود بهره وری سوخت در خطوط هوایی منجر شود. مبحثی پیرامون تاثیر زیست-محیطی در این روند نیز در مقاله ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سوختگیری اقتصادی ، صنعت هوانوردی ، خطوط هوایی ، هزینه های عملیاتی ، مدیریت سوخت ، برنامه ریزی خطی