تبیین الگوی حکمروایی خوب شهری با رویکرد زمینه گرا (نمونه موردی شهر سنندج)

نظریه حکمروایی خوب شهری در پاسخ به چالش های مدیریت سنتی و شرایط پیچیده شهرهای امروزی شکل گرفته است. این نظریه ماهیتی کل نگر و چندبعدی دارد که به تدریج در دهه های اخیر توسعه یافته است. با این حال پژوهش های انجام شده در این حوزه اغلب براساس شاخص های کلی و جهان شمول می باشند، درحالی که این موضوع با منطق درونی حکمروایی خوب شهری سازگار نیست. بنابراین، هدف پژوهش حاضر شناسایی شاخص های حکمروایی خوب با رویکرد زمینه گرا در شهر سنندج بود که با استفاده از رویکرد کیفی و روش نظریه داده بنیاد انجام شد. جامعه پژوهش، مدیران شهری و کارشناسان شهرسازی سنندج بودند که از این بین ۲۳ نفر از افراد یادشده به شیوه نمونه گیری نظری و هدفمند با روش معرف انتخاب و در فرایند مصاحبه های پژوهش که به صورت نیمه ساختاریافته و عمیق با قاعده اشباع نظری انجام شد، مشارکت داده شدند. پس از آن داده ها جمع آوری شدند و بعد از طی فرایند مقایسه مستمر داده ها و کدگذاری های باز، محوری و انتخابی، در قالب ۱۰۲ کد باز، ۱۸ کد محوری (ابعاد و مولفه ها) و ۶ کد انتخابی (مقوله های اصلی) سازمان دهی شدند. نتایج پژوهش در قالب الگوی حکمروایی خوب شهری سنندج ارائه شد. در این الگو دستیابی به حکمروایی خوب در شهر سنندج، مستلزم گذار از مدیریت سنتی به رویکرد مدیریت یکپارچه با ویژگی های زمینه ای شهر سنندج است. برای رسیدن به حکمروایی خوب شهری در سنندج لازم است ابتداء مدیریت یکپارچه ای ایجاد شود تا هماهنگی و انسجام بین نهادهای شهری برقرار شود. سپس بخشی از تصمیم گیری ها و برنامه ریزی های شهری به شهروندان و سهم داران شهر سنندج واگذار شود تا در کنار متخصصان به عنوان مشاور و تسهیل گر، در همکاری با بخش دولتی نقش موثری ایفاء کنند. این فرآیند نیازمند توانمندسازی مردم از طریق آموزش، افزایش آگاهی و تقویت ارزش های اخلاقی در جامعه است. البته، چنین تغییراتی ناگهانی رخ نمی دهند، بلکه به صورت تدریجی و در چارچوب مدیریت یکپارچه شهری قابل تحقق خواهند بود.

کلیدواژه ها:

حکمروایی خوب شهری ، مدیریت یکپارچه شهری ، زمینه گرایی ، سنندج