تحلیل سبک زنانه در مجموعه داستان «خاک غریب» اثر جومپا لاهیری

در سبک شناسی زنانه آنچه اهمیت دارد یکی مسئله زبان و جنسیت است و دیگری زنانه­نویسی. جنسیت در مفهوم تلفیقی آن یکی از مولفه­های هویت فردی و اجتماعی است و رابطه زبان و جنسیت زیرمجموعه­ای از رابطه زبان و هویت است. نقشی که جامعه برای مردان و زنان تعیین می­کند، الگوهای رفتاری متفاوتی را برای آنان رقم می زند لذا تفاوت در کاربردهای زبانی دو جنس و تمایزات جنسیتی موجود در واژگان چشمگیر است. نظریه­پردازان معتقدندکه یک سبک نگارش ویژه زنان وجود دارد و نوشتار زنانه با نوشتار مردانه متفاوت است. بررسی ابعاد جنسیتی زبان یکی از موارد پژوهشی مطالعات امروز است. رابطه زبان و جنسیت از آن رو مورد توجه است که طبق پژوهش­های دانش زبان­شناسی اجتماعی، زنان به گونه ای متفاوت از مردان، زبان را به کار می­برند. اثر جنسیت در زبان را، هم در سطح واژگان زبان و هم در سطح ساختار زبان می­توان مشاهده نمود. هدف پژوهش حاضر بررسی چگونگی به کارگیری سبک زنانه در مجموعه داستان «خاک غریب» از جومپا لاهیری نویسنده آمریکایی هندی­تبار است که درون­مایه غالب آثارش «غربت» است. او تجربه ذهنی و درونی شده خود را با تاکید بر ریشه­های بنگالی شخصیت ها، در داستان­هایش منعکس کرده است. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی به بررسی سبک زنانه از دو بعد زبان و جنسیت و زنانه­نویسی در «خاک غریب» می­پردازد و در پی پاسخ به این سوال است که نشانه­های سبک زنانه، در حوزه نحوی و واژگانی چگونه در این اثر نمود یافته است؟ نتایج تحقیق نشان می­دهدکه جملات توصیفی، استفاده از رنگ­واژه­ها، کاربرد فراوان واژه­های متعلق به زنان، تاکید بر احساسات و عواطف زنانه و استفاده از جملات کوتاه پر کاربردترین مولفه­های زنانه­نویسی در «خاک غریب» است.

کلیدواژه ها:

زنانه&shy ، نویسی ، زبان و جنسیت ، جومپا لاهیری ، خاک غریب