بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود کیفیت خواب و افزایش فعالیت فیزیکی سالمندان دارای دیابت نوع ۲

مقدمه و هدف: اختلال خواب و کاهش فعالیت فیزیکی از موضوعات شایع در افراد سالمند دارای دیابت نوع ۲ می باشد. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به عنوان یک راهکار بالقوه در رابطه با بهبود کیفیت خواب  و افزایش تعهد برای انجام فعالیت های فیزیکی به شمار می رود. این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود کیفیت خواب و افزایش فعالیت فیزیکی در سالمندان دارای دیابت نوع ۲ انجام شد. مواد و روش ها: روش مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش سالمندان ۶۰ تا  ۷۵ سال تشکیل بوده که در سه ماهه چهارم سال ۱۴۰۱ به کلینک دیابت درمانگاه ولی عصر(عج) در شهرستان مشهد مراجعه کرده اند. گروه درمانی در قالب ۸ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای اجرا شد. برای اندازه گیری متغییرهای وابسته از پرسشنامه خودمدیریتی دیابت- فرم اصلاح شده (DSMQ-R) و پرسشنامه کیفیت خواب پترزبورگ (PSQI) استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش با تحلیل کواریانس تک متغیری با استفاده از نرم افزار  ۲۲SPSS انجام شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس بیان کرد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری موجب بهبود کیفیت خواب و افزایش فعالیت فیزیکی سالمندان مبتلا به دیابت نوع ۲ در پس آزمون شد و این بهبودها در دوره پیگیری شش ماهه نیز حفظ گردید. اندازه اثر قابل توجه برای هر دو متغیر در مراحل پس آزمون و پیگیری نشان دهنده اثربخشی و ماندگاری مداخله است. بحث و نتیجه گیری: درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب بهبود کیفیت خواب و افزایش فعالیت فیزیکی سالمندان دارای دیابت نوع ۲ شده و می توان از آن به عنوان درمانی موثر برای بهبود کیفیت خواب و افزایش فعالیت فیزیکی سالمندان دارای دیابت نوع ۲ سود جست.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، کیفیت خواب ، فعالیت فیزیکی ، سالمندان ، دیابت.