تحول در کلاس درس با رویکردهای فعال آموزشی: تاثیر روش های نوین تدریس بر کاهش ناهنجاری های رفتاری و ارتقای مشارکت یادگیرندگان

تحولات سریع اجتماعی و آموزشی در دهه های اخیر، ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی تدریس و حرکت به سوی رویکردهای فعال آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. یکی از چالش های اساسی در کلاس های درس، بروز ناهنجاری های رفتاری و کاهش میزان مشارکت تحصیلی دانش آموزان است که می تواند فرآیند یاددهی–یادگیری را با اختلال مواجه سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های نوین تدریس بر کاهش رفتارهای مسئله ساز و ارتقای مشارکت یادگیرندگان انجام شد. در این مطالعه، رویکردهای فعال آموزشی از جمله یادگیری مشارکتی، کلاس معکوس، روش حل مسئله، بازی های آموزشی و بهره گیری از فناوری های نوین مورد توجه قرار گرفتند. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای نظریه های یادگیری فعال، سازنده گرایی و یادگیری اجتماعی شکل گرفت که بر نقش تعامل، تجربه مستقیم و درگیری شناختی و عاطفی دانش آموزان تاکید دارند. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که انتقال نقش محوری از معلم به دانش آموز، ایجاد فرصت برای کار گروهی، افزایش تعاملات کلاسی و فراهم آوردن محیطی پویا، می تواند منجر به کاهش رفتارهای مخرب، افزایش انگیزه درونی و تقویت احساس مسئولیت پذیری در دانش آموزان شود. نتایج تحلیل ها بیانگر آن است که به کارگیری روش های نوین تدریس، علاوه بر بهبود مدیریت کلاس، موجب ارتقای مشارکت فعال، افزایش تمرکز، تقویت مهارت های ارتباطی و رشد خودنظم دهی در یادگیرندگان می شود. همچنین، این رویکردها با ایجاد فضای یادگیری تعاملی، احساس تعلق به کلاس را افزایش داده و از بروز بسیاری از ناهنجاری های رفتاری پیشگیری می کنند. در نهایت، پژوهش حاضر بر این نکته تاکید دارد که تحول در کلاس درس مستلزم تغییر نگرش معلمان از الگوی انتقال دانش به الگوی تسهیل گری یادگیری است و برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر رویکردهای فعال می تواند گامی موثر در جهت ارتقای کیفیت آموزشی و بهبود رفتارهای دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، رویکردهای فعال آموزشی ، ناهنجاری های رفتاری ، مشارکت تحصیلی ، مدیریت کلاس ، یادگیری فعال