الگوی ساختاری روابط بین فردی با اشتیاق و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه با نقش میانجی عواطف مثبت

پژوهش حاضر با هدف بررسی الگوی ساختاری روابط بین فردی با عملکرد و اشتیاق تحصیلی دانش آموزان متوسطه با نقش میانجی عواطف مثبت انجام شد. روش پژوهش حاضر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره متوسطه شهر کرمان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که تعداد ۴۲۰ نفر از آنها به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی چندمرحله ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار به کار رفته در پژوهش حاضر شامل پرسشنامه اشتیاق تحصیلی (AEQ) ، مقیاس رابطه والد فرزند (PCRS)، پرسشنامه رابطه معلم دانش آموز (TSRQ)، مقیاس عواطف مثبت و منفی (PANAS) است. برای تحلیل داده ها از روش مدل سازی معادلات ساختاری و آزمون بوت استرپ و نرم افزار های SPSS و AMOS نسخه ۲۴ استفاده شد. یافته های پژوهش حاضر چنین نشان داد که با وجود ضرایب همبستگی معنادار میان متغیرهای پژوهش تنها مسیر مستقیم معنادار میان متغیرهای پیش بین و ملاک، رابطه میان رابطه معلم دانش آموز و عملکرد تحصیلی است. اما پس از بررسی روابط غیرمستقیم، چنین حاصل شد که عواطف مثبت تجربه شده در زمینه تحصیل میانجی گر رابطه میان روابط بین فردی با عملکرد و اشتیاق تحصیلی است. مدل از برازش مناسب برخوردار بود و نشان می داد که روابط بین فردی مطلوب تر با افزایش تجارب عاطفی و هیجانی مثبت بیشتر، موجب نگرش مطلوب تر و علاقه و اشتیاق بیشتر افراد نسبت به یادگیری می شود و عملکرد تحصیلی بالاتری مشاهده می شود.

کلیدواژه ها:

عملکرد تحصیلی ، اشتیاق تحصیلی ، رابطه والد فرزند ، رابطه معلم دانش آموز ، عواطف مثبت