رابطه سبک اوقات فراغت با میزان استفاده از فضاهای عمومی مطالعه موردی پارکهای محله ای شیراز

هدف این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین سبکهای اوقات فراغت با میزان استفاده از فضاهای عمومی پارکهای محله ای در شهر شیراز انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه شهروندان ساکن محلات شهر شیراز بود که با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبکهای اوقات فراغت نیکنام (۱۳۹۰) و پرسشنامه محقق ساخته میزان استفاده از پارکهای محله ای بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ و از طریق آزمونهای همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین تمامی ابعاد سبکهای فراغتی (سبک، هنری، آموزشی، علمی، ورزشی، اجتماعی، مذهبی و تفریحی- سرگرمی) با میزان استفاده از پارکهای محله ای رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰ > p). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که سبکهای فراغتی به طور کلی ۶۴/۱ درصد از واریانس میزان استفاده از پارکهای محله ای را تبیین می کنند. با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که توجه به سبکهای فراغتی شهروندان می تواند نقش مهمی در برنامه ریزی و مدیریت بهینه پارکهای محله ای داشته باشد. طراحی و تجهیز پارکها بر اساس سلیقه و ترجیحات فراغتی شهروندان می تواند موجب افزایش استفاده از این فضاها و در نهایت ارتقای کیفیت زندگی شهری شود.

کلیدواژه ها:

سبک اوقات فراغت ، فضاهای عمومی ، پارکهای محله ای