تاثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد محیطی با میانجیگری نوآوری سبز و رفتار سبز و تعدیلگری سیاستهای محیطی مورد مطالعه تامین اجتماعی (قم)

این تحقیق با هدف بررسی: تاثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد محیطی با در نظر گرفتن نوآوری سبز و رفتار سبز به عنوان متغیرهای میانجی و سیاستهای محیطی به عنوان متغیر تعدیل گر در سازمان تامین اجتماعی شهر قم انجام شده است. روش تحقیق به کاررفته توصیفی-پیمایشی و از نوع کاربردی است. جامعه آماری این تحقیق شامل ۱۹۳ نفر از کارکنان سازمان تامین اجتماعی قم بوده و برای انتخاب نمونه ها از روش تصادفی ساده استفاده شده است. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد استفاده شد که روایی آن با کسب نظرات اساتید و خبرگان حوزه مدیریت منابع انسانی تایید گردید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بالاتر از ۰.۷ و پایایی ترکیبی مورد تایید قرار گرفت. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار Smart PLS و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان دادند که مدیریت منابع انسانی سبز تاثیر مثبت و معناداری بر نوآوری سبز (ضریب بار عاملی ۰.۶۹۷، ۲۹.۰۸۴:t-value) و رفتار سبز (ضریب بار عاملی ۰.۷۳۸، ۳۸.۹۶۱:t-value) دارد. همچنین، نوآوری سبز و رفتار سبز به ترتیب تاثیر مثبتی بر عملکرد محیطی سازمان داشتند. علاوه بر این تاثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد محیطی به طور مستقیم و از طریق متغیرهای میانجی نوآوری سبز و رفتار سبز تایید شد. سیاست های محیطی نیز به عنوان متغیر تعدیل گر، تاثیر نوآوری سبز بر عملکرد محیطی را تقویت کردند (ضریب تعدیل گری ۰.۱۵۰، ۲.۹۸۰:t-value). این یافته ها نشان می دهد که سازمان تامین اجتماعی قم با تمرکز بر مدیریت منابع انسانی سبز، ترویج رفتارهای سبز و نوآوری های زیست محیطی و تدوین سیاست های محیطی مناسب می تواند عملکرد محیطی خود را به طور موثری بهبود بخشد. این نتایج می تواند به عنوان راهنمایی برای سایر سازمان ها در جهت دستیابی به اهداف پایداری محیطی و بهبود مستمر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی سبز ، نوآوری سبز ، رفتار سبز ، عملکرد محیطی ، سیاستهای محیطی ، معادلات ساختاری (SEM) ، نرم افزار Smart PLS ، سازمان تامین اجتماعی قم