مهندسی اجتماعی بازآفرینی چارچوبی برای توانمندسازی جوامع محلی در احیای معماری اسلامی-ایرانی

تمرکز پژوهش های بازآفرینی بر جنبه های کالبدی ظرفیت های اجتماعی جوامع محلی را نادیده می گیرد که این امر، پایداری پروژه ها را به چالش می کشد. این تحقیق با هدف طراحی چارچوب «مهندسی اجتماعی بازآفرینی» شکل گرفته است؛ چارچوبی که بر توانمندسازی فعال ساکنان برای احیای معماری اسلامی-ایرانی تاکید دارد. با روش تحقیق ترکیبی و بومی سازی مدل های مشارکت جهانی سه رکن اساسی برای این چارچوب شناسایی شد: (۱) ایجاد سازوکارهای برابر برای مشارکت در تصمیم گیری ها، (۲) انتقال مهارت های فنی و مدیریتی مرتبط با حفاظت از میراث، و (۳) نهادینه سازی مشوق های اقتصادی-اجتماعی جهت حفظ ارزش فضا. یافته ها نشان می دهند که موفقیت بلندمدت در احیا نیازمند گذار از رویکرد فنی صرف به رویکردی است که در آن مردم قدرت کنشگری داشته باشند. این چارچوب راهکاری عملی برای ادغام ابعاد اجتماعی در بازآفرینی ارائه می دهد و با افزایش حس تعلق و مالکیت دوام فضاهای احیا شده مبتنی بر هویت ایرانی اسلامی را تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی اجتماعی ، توانمندسازی محلی ، بازآفرینی ، معماری اسلامی ایرانی ، مشارکت