تبیین گردشگری احیاءگر: رویکرد نوین گردشگری روستایی

امروزه علاوه بر بعد اقتصادی گردشگری ابعاد اجتماعی-فرهنگی و زیست محیطی گردشگری نیز مورد توجه قرار گرفته است. پیامدهای نامطلوب توسعه گردشگری باعث شده تا دو رویکرد پایداری و احیاءگری برای بازنگری در ادبیات توسعه گردشگری مطرح شود. پژوهش حاضر که به شیوه مطالعه کتابخانه ای انجام شده با طرح این دو رویکرد، به مفهوم سازی رویکرد احیاءگری در گردشگری روستایی پرداخته است. برمبنای نتایج تحقیق، رویکرد پایداری در گردشگری با آرمان حفاظت از محیط زیست در پی به حداقل رساندن پیامدهای نامطلوب گردشگری یا کاهش ردپای گردشگران است. رویکرد احیاءگری برخلاف گردشگری پایدار که عموما بر کاهش آسیب بر مقاصد گردشگری تمرکز دارد، به دنبال بازسازی، غنی سازی و بهبود فعال اکوسیستم ها، جوامع محلی و مکان های گردشگری است. گردشگری احیاءگر نیازمند تغییر در آگاهی اجتماعی اکولوژیکی، افزایش همدلی و اقدام مشارکتی برای بهبود فعالانه اکوسیستم ها و جوامع محلی، گذار از مدیریت سنتی گردشگری به سوی مدیریت احیاءگری و بازآفرینی ترکیب محیط زیست گرایی و جامعه محوری، رهیافت های مشارکتی و از پایین به بالا می باشد. بنابراین هدف گردشگری احیاءگر نه تنها به حداقل رساندن تاثیر منفی گردشگری بر محیط زیست است بلکه به دنبال آن است که یک مقصد را بهتر از آنچه که بازدید شده، ترک کند. ترویج و تبلیغ فرهنگ گردشگری احیاءگر، مشارکت گردشگران در اقدامات حفاظتی و احیائی، سرمایه گذاری و مشارکت مالی گردشگران در فعالیت های بازآفرینی محیطی می تواند برخی از زمینه های عملی تحقق گردشگری احیاءگری باشد.

کلیدواژه ها:

توسعه گردشگری ، گردشگری روستایی ، گردشگری کشاورزی ، گردشگری پایدار ، گردشگری احیاءگری