ارائه مدلی از فرآیند امکان سنجی مناطق مستعد گردشگری روستایی

گردشگری روستایی یکی از مهمترین راهبردهای توسعه پایدار در مناطق کم برخوردار محسوب می شود اما موفقیت آن منوط به برنامه ریزی علمی و امکان سنجی دقیق است. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک مدل جامع و بومی برای فرآیند امکان سنجی مناطق مستعد گردشگری روستایی از روش تحقیق مروری استفاده کرده و با تحلیل منابع مختلف داخلی و بین المللی یک چارچوب ده مرحله ای تدوین نموده است. مراحل این مدل شامل تعیین اهداف و محدوده مطالعاتی، گردآوری و تحلیل داده های پایه، تعیین و تحلیل معیارها و شاخص ها، شناسایی و ارزیابی ظرفیت های گردشگری، تحلیل فضایی و اولویت بندی مناطق مستعد، تحلیل نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدها، تدوین استراتژی های توسعه گردشگری روستایی، اعتبارسنجی میدانی و اخذ بازخورد محلی، ارائه برنامه اقدام و سیاست های توسعه ای و درنهایت نظارت، ارزیابی و به روزرسانی مستمر برنامه توسعه گردشگری روستایی است. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای ترکیبی - شامل تحلیل های کمی و کیفی – بیشترین کارایی را در فرآیند امکان سنجی دارند. همچنین، مشارکت واقعی جامعه محلی و نهادهای بومی به عنوان محورهای کلیدی موفقیت معرفی شده اند. مدل پیشنهادی با برخورداری از ساختاری منعطف قابلیت تعمیم به سایر مناطق روستایی کشور را داراست و می تواند راهنمایی علمی برای سیاست گذاران، برنامه ریزان و سرمایه گذاران در توسعه گردشگری پایدار باشد. در پایان پیشنهادهایی برای اجرای میدانی توسعه فناوری محور و سنجش اثرات اجتماعی مدل ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

گردشگری روستایی ، امکان سنجی ، توسعه پایدار ، تحلیل فضایی ، مشارکت جامعه محلی