اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر خودکارآمدی و تاب آوری در کودکان و نوجوانان طلاق

مقدمه:  طلاق یکی از عوامل استرس زا در خانواده است که می تواند خودکارآمدی و تاب آوری کودکان و نوجوانان را کاهش دهد. خودکارآمدی به باور فرد به توانایی های خود در مدیریت موقعیت ها اشاره دارد و تاب آوری، توان مقابله با شرایط دشوار است. آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان یک مداخله موثر، این توانایی ها را ارتقا دهد..لذا پژوهش حاضر با هدف اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر خودکارآمدی و تاب آوری در کودکان و نوجوانان طلاق انجام شده است. روش کار: این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل کودکان و نوجوانان طلاق شهر ارسنجان (ایران) در سال ۱۴۰۲ بود که ۳۰ نفر از آن ها به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هرکدام ۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای (دو بار در هفته) آموزش مهارت های زندگی دریافت کرد.ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل چک لیست اطلاعات جمعیت شناختی، پرسشنامه خودکارآمدی Morris (۲۰۰۱) و پرسشنامه تاب آوری Ungar  و  Liebenberg (۲۰۱۱) بود. اطلاعات حاصل از پرسش نامه ها در پیش­آزمون وپس­آزمون با استفاده از نرم افزار ۲۶-SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و با آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره به بررسی فرضیه های پژوهش با سطح معناداری (۰۵/۰>p) پرداخته شد. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری بر خودکارآمدی و تاب آوری کودکان و نوجوانان طلاق تاثیر داشت (۰۰۱/۰>p). همچنین، آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری ابعاد خودکارآمدی (خودکارآمدی اجتماعی، خودکارآمدی تحصیلی و خودکارآمدی هیجانی) و ابعاد تاب آوری(تاب آوری فردی، ارتباطی و بافتی) تاثیر داشت (۰۰۱/۰>p). نتیجه گیری: با توجه به آسیب های روانی-اجتماعی ناشی از طلاق، آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان یک راهکار پیشگیرانه موثر در ارتقای سلامت روانی کودکان و نوجوانان طلاق مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Life skills ، self-efficacy ، resilience ، children and ، Adolescents of Divorce ، مهارت های زندگی ، خودکارآمدی ، تاب آوری ، کودکان و نوجوانان طلاق