بررسی تطبیقی و آسیب شناسانه شیوه های برخورد با دانش آموزان دیرآموز در نظام های آموزشی ایران و ژاپن: از سیاست گذاری تا عمل

دانش آموزان دیرآموز (Slow Learners) که از نظر روان سنجی بهره هوشی آن ها در طیف مرزی (۷۰ تا ۸۴) قرار دارد، گروهی «خاکستری» و اغلب نادیده گرفته شده در نظام های آموزشی هستند. این کودکان نه در دسته استثنایی (کم توان ذهنی) جای می گیرند که از خدمات ویژه مدارس خاص بهره مند شوند و نه کاملا با سرعت و عمق آموزش عادی همگام هستند. هدف این پژوهش، تحلیل عمیق و مقایسه راهبردها، سیاست های کلان و چالش های خرد آموزشی مرتبط با این گروه در دو کشور ایران و ژاپن است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و از نوع تطبیقی است که با مرور منابع گسترده دانشگاهی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هر دو کشور پارادایم «آموزش فراگیر» را پذیرفته اند، اما در فلسفه و اجرا تفاوت های بنیادین دارند. رویکرد ایران عمدتا «تشخیص محور، فردی و ارجاعی» به کلینیک های خارج از مدرسه است، در حالی که ژاپن با تکیه بر فرهنگ جمع گرا، از مدل هایی نظیر «درس پژوهی» و «اتاق های منبع درون مدرسه ای» برای حمایت سیستمی استفاده می کند. این مقاله نتیجه می گیرد که ایران برای گذار از «تلفیق فیزیکی» به «فراگیرسازی واقعی»، نیازمند بومی سازی الگوی حمایت درون مدرسه ای ژاپن و تغییر فرهنگ سازمانی مدارس است.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان دیرآموز (هوش مرزی) ، آموزش تطبیقی ، ایران ، ژاپن ، آموزش فراگیر ، حمایت تحصیلی ، درس پژوهی ، ارزشیابی توصیفی ، مدیریت کلاس.