بررسی میزان موفقیت فرصت های یادگیری موجود نظام آموزش عالی معماری ایران در تجلی شایستگی های مورد نیاز معماران

امروزه رابطه میان چگونگی روند یادگیری و کسب شایستگی های مورد نیاز معماران همواره یکی از دغدغه های اصلی نظام آموزش معماری است. در این راستا، بررسی و آسیب شناسی میزان موفقیت فرصت های یادگیری در نظام آموزش معماری ایران به عنوان عاملی بازدارنده یا تسهیل کننده در فرایند کسب مهارت، ضروری است و هدف اصلی این پژوهش را شکل می دهد. پژوهش حاضر ماهیت کاربردی و پیمایشی دارد و از نظر شیوه گردآوری اطلاعات، به روش کمی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش به صورت هدفمند و در دسترس، از میان گروهی از استادان و متخصصان مطرح معماری و دانشجویان مقطع کارشناسی معماری در شهرهای کرمانشاه و اهواز انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسش نامه محقق ساخته بود و داده های آماری با استفاده از نرم افزار SPSS پردازش شد. روایی پرسش نامه به صورت صوری و محتوایی تعیین شد و پایایی آن ازطریق ضریب آلفای کرونباخ، در همه مولفه ها بالاتر از ۷/۰ محاسبه شد. بر پایه یافته ها، میزان موفقیت فرصت های یادگیری موجود در دانشکده های معماری در کسب شایستگی های «دانش و آگاهی تخصصی»، «شایستگی های ارتباطی و اجتماعی»، «توانایی های ذهنی» و «اخلاق حرفه ای معماری» بالاتر از حد متوسط و معنادار گزارش شده است؛ اما مهارت «طراحی و ایده پردازی»، با وجود این که بالاتر از حد متوسط و مطلوب بوده، غیرمعنادار گزارش شده است. همچنین داده های آماری نشان می دهد که شاخصه های «پژوهشگری، مربیگری و توسعه دیگران»، «شایستگی های اداری»، «مهارت کارآفرینانه» و «شایستگی های کسب وکار و رهبری» در وضعیتی پایین تر از حد متوسط، نامطلوب و معنادار گزارش شده اند. بر مبنای این نتایج، لازم است کیفیت فرصت های یادگیری در نظام آموزش عالی معماری ایران، در راستای کسب شایستگی های مورد نیاز معماران، تا حد ممکن بازنگری و اصلاح شود.

کلیدواژه ها:

فرصت های یادگیری ، آموزش عالی ، کارشناسی معماری ، شایستگی معماران