اثربخشی شفقت درمانی متمرکز بر خود بر ناگویی هیجانی در بیماران زن مبتلا به ناباروری

ناباروری به عنوان یک تجربه استرس زا، با مشکلات روان شناختی متعددی از جمله ناگویی هیجانی همراه است. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی شفقت درمانی متمرکز بر خود بر ناگویی هیجانی در زنان مبتلا به ناباروری انجام شد. پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری شامل زنان ناباروری بود که به مراکز درمان ناباروری مراجعه کرده بودند. ۳۰ زن نابارور به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش در ۸ جلسه شفقت درمانی متمرکز بر خود شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای سنجش ناگویی هیجانی، از مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-۲۰) استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد که شفقت درمانی متمرکز بر خود باعث کاهش معنادار ناگویی هیجانی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (P<۰.۰۵). این کاهش در مرحله پیگیری نیز پایدار بود، که نشان دهنده تاثیر طولانی مدت این مداخله است. یافته ها نشان داد که شفقت درمانی می تواند به عنوان یک روش موثر در کاهش ناگویی هیجانی زنان نابارور مورد استفاده قرار گیرد. به کارگیری این رویکرد در مداخلات روان شناختی می تواند به بهبود کیفیت زندگی این افراد کمک کند.

کلیدواژه ها:

شفقت درمانی ، ناگویی هیجانی ، ناباروری