مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شناختی - رفتاری بر کاهش افکار خودکشی و بهبود تنظیم هیجانی در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع II

پژوهش حاضر به مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شناختی-رفتاری بر کاهش افکار خودکشی و بهبود تنظیم هیجانی در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع II پرداخته است. اختلال دوقطبی نوع II با نوسانات شدید خلقی و مشکلات عمده در تنظیم هیجانی همراه است و افکار خودکشی یکی از مشکلات رایج در این اختلال به شمار می رود. درمان شناختی-رفتاری و طرحواره درمانی دو روش روان درمانی موثر در درمان اختلالات خلقی و هیجانی هستند که به ترتیب بر اصلاح افکار منفی و تغییر باورهای عمیق تر درون فرد تمرکز دارند. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی این دو رویکرد درمانی در کاهش افکار خودکشی و بهبود تنظیم هیجانی در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نوع II بود. در این پژوهش از روش تحقیق شبه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل استفاده شد. ۴۵ نفر از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع II که به بیمارستان های روان پزشکی مراجعه کرده بودند، به طور تصادفی در دو گروه درمان شناختی-رفتاری و طرحواره درمانی قرار گرفتند. هر دو گروه در طی ۸ جلسه درمانی هفتگی تحت درمان قرار گرفتند و پیش از شروع درمان و پس از اتمام آن، مقیاس های اندازه گیری افکار خودکشی و تنظیم هیجانی تکمیل شد. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون های آماری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هر دو روش درمانی به طور معناداری موجب کاهش افکار خودکشی و بهبود تنظیم هیجانی در بیماران دوقطبی نوع II شدند، اما گروه درمان شناختی-رفتاری تغییرات بیشتری در کاهش افکار خودکشی و بهبود تنظیم هیجانی نشان داد. این یافته ها نشان می دهد که درمان شناختی-رفتاری به ویژه در کاهش افکار خودکشی و بهبود مشکلات هیجانی افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع II موثرتر است، اگرچه طرحواره درمانی نیز به عنوان یک روش درمانی موثر شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، درمان شناختی – رفتاری ، افکار خودکشی ، تنظیم هیجانی ، اختلال دوقطبی نوع II