اثربخشی درمان شناختی - رفتاری بر افسردگی، اضطراب و رضایت جنسی در بیماران کرونری قلبی زودرس

هدف از این پژوهش، بررسی اثر بخشی درمان شناختی-رفتاری (CBT) بر افسردگی، اضطراب و رضایت جنسی در بیماران کرونری قلبی زودرس بود. این مطالعه به صورت شبه آزمایشی با استفاده از طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به بیماری کرونری قلبی زودرس مراجعه کننده به بیمارستان های تخصصی قلب در تهران بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ بیمار کرونری قلبی زودرس بود که به طور تصادفی در دو گروه درمانی و کنترل تقسیم شدند. گروه درمانی تحت ۸ جلسه درمان شناختی-رفتاری به مدت ۹۰ دقیقه در هفته قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند. در این پژوهش از پرسشنامه استاندارد مسائل جنسی(MSQ) اسنل و فیشرو والترز (۱۹۹۳) برای اندازه گیری متغیرهای افسردگی، اضطراب و رضایت جنسی استفاده شد. داده ها با استفاده از روش های آماری تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که درمان شناختی-رفتاری به طور معناداری باعث کاهش افسردگی جنسی و اضطراب جنسی در گروه درمانی نسبت به گروه کنترل شد (P<۰.۰۱). همچنین، رضایت جنسی در گروه درمانی به طور قابل توجهی افزایش یافت (P<۰.۰۵). این یافته ها نشان دهنده اثربخشی درمان شناختی-رفتاری در کاهش علائم افسردگی و اضطراب و همچنین بهبود رضایت جنسی در بیماران کرونری قلبی زودرس هستند. با توجه به نتایج این پژوهش، می توان نتیجه گرفت که درمان شناختی-رفتاری یک روش موثر برای بهبود سلامت روانی و جنسی در بیماران کرونری قلبی زودرس است. بنابراین، پیشنهاد می شود که این درمان به عنوان یک روش تکمیلی در کنار درمان های پزشکی برای بیماران قلبی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، افسردگی جنسی ، اضطراب جنسی ، رضایت جنسی ، بیماران کرونری قلبی زودرس