بررسی رابطه بازی درمانی بر اضطراب، سازگاری و پرخاشگری دانش آموزان ابتدایی

بازی درمانی به عنوان یک روش درمانی غیرمستقیم و فعال، به ویژه در درمان کودکان با مشکلات روان شناختی نظیر اضطراب، مشکلات رفتاری و پرخاشگری، اثربخشی قابل توجهی نشان داده است. این مقاله مروری به بررسی اثرات بازی درمانی بر کاهش اضطراب، افزایش سازگاری اجتماعی و کاهش پرخاشگری در کودکان پرداخته است. نتایج این بررسی ها نشان می دهند که بازی درمانی می تواند به طور موثری به کاهش اضطراب، افزایش مهارت های اجتماعی و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه در کودکان کمک کند. از جمله نتایج مهم این مطالعات، اثربخشی بازی درمانی شناختی-رفتاری و غیرمستقیم در کاهش اضطراب و بهبود سازگاری اجتماعی کودکان است. همچنین، بازی درمانی گروهی و استفاده از روش های شبیه سازی اجتماعی نیز به عنوان ابزارهای موثر در کاهش پرخاشگری شناخته شده اند. باوجود نقاط قوت قابل توجه در این پژوهش ها، برخی محدودیت ها همچون تفاوت در نمونه های پژوهشی و نیاز به مطالعات طولی بیشتر برای بررسی ماندگاری اثرات بازی درمانی وجود دارد. در نهایت، پیشنهاداتی برای تحقیقات آینده شامل استانداردسازی پروتکل های درمانی، بررسی تاثیر ترکیبی بازی درمانی با سایر مداخلات و انجام پیگیری های بلندمدت مطرح می شود. این مقاله به طور کلی تاکید دارد که بازی درمانی می تواند به عنوان یک روش موثر در کاهش مشکلات روان شناختی کودکان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اضطراب ، سازگاری اجتماعی ، پرخاشگری ، کودکان