بررسی جامع اختلال اضطراب جدایی در کودکان و نوجوانان: ارزیابی، درمان و عوامل فرهنگی

اختلال اضطراب جدایی یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی در دوران کودکی و نوجوانی است که با ترس و نگرانی مفرط نسبت به جدایی از خانه یا افراد دلبسته همراه است و می تواند عملکرد تحصیلی، اجتماعی و خانوادگی کودک را به شدت مختل کند. هدف این مقاله، مرور نظام مند و تحلیلی پژوهش های مرتبط با این اختلال به منظور شناخت بهتر ابعاد آن است. در ابتدا، میزان شیوع، معیارهای تشخیصی و روش های ارزیابی مورد بررسی قرار گرفته است. سپس، رویکردهای درمانی مختلف شامل درمان شناختی-رفتاری، درمان های مبتنی بر والدین و مداخلات دارویی به ویژه مهارکننده های بازجذب انتخابی سروتونین معرفی و مقایسه شده اند. همچنین، مقاله به بررسی نقش عوامل فرهنگی، اجتماعی و فردی در بروز و پاسخ به درمان پرداخته و اهمیت بومی سازی مداخلات درمانی برای جمعیت های مختلف را برجسته کرده است. نتایج بررسی ها بر ضرورت شناسایی زودهنگام اختلال اضطراب جدایی و بهره گیری از درمان های مبتنی بر شواهد علمی تاکید دارند. همچنین، انجام پژوهش های گسترده تر به منظور بهینه سازی و انطباق مداخلات بالینی با ویژگی های جمعیت های گوناگون، امری ضروری تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب جدایی ، کودکان ، نوجوانان ، روانشناسی ، درمان شناختی-رفتاری