اثربخشی توان بخشی روانشناختی بر بهزیستی روان شناختی و عملکرد اجتماعی در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن

کمردرد مزمن یکی از مشکلات شایع و ناتوان کننده سلامت است که علاوه بر عوارض جسمانی، تاثیرات منفی قابل توجهی بر بهزیستی روان شناختی و عملکرد اجتماعی بیماران دارد. هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی توان بخشی روانشناختی بر بهزیستی روان شناختی و عملکرد اجتماعی در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن است. این مطالعه به صورت شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به کمردرد مزمن مراجعه کننده به مراکز درمانی بود که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس های استاندارد بهزیستی روان شناختی و عملکرد اجتماعی بودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آمار توصیفی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که توان بخشی روانشناختی به طور معنی داری بهبود قابل توجهی در شاخص های بهزیستی روان شناختی و عملکرد اجتماعی بیماران ایجاد کرد (p < ۰.۰۵). این نتایج بیانگر اهمیت مداخلات روانشناختی در فرآیند درمان کمردرد مزمن و تاثیر مثبت آن بر کیفیت زندگی بیماران است. لذا پیشنهاد می شود که برنامه های توان بخشی روانشناختی به عنوان بخشی از روند درمان بیماران مبتلا به کمردرد مزمن در مراکز درمانی گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

کمردرد مزمن ، توان بخشی روانشناختی ، بهزیستی روان شناختی ، عملکرد اجتماعی