بررسی ارتباط بین برنامه های تلویزیونی خشن بر سلامت روان کودکان با نقش میانجی پرخاشگری

هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین برنامه های تلویزیونی خشن بر سلامت روان کودکان با نقش میانجی پرخاشگری است. تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر نوع تحقیق، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه ی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان بابل، که تعداد ۴۴۹۱۶ نفر می باشد که براساس فرمول کوکران تعداد ۳۸۱ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شده اند. برای جمع آوری داده های پژوهش از پرسشنامه استاندارد برنامه های تلویزیونی خشن فلایل (۲۰۱۹)، سلامت روان جلینک، مورفی و بورنز (۱۹۸۶) و پرخاشگری کودکان محمدکریمی (۱۳۹۱) استفاده شده است. جهت تجزیه و تحلیل داده های به دست آمده، از روش های آمار توصیفی شامل (میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (آزمون های کولموگروف-اسمیرنف، همبستگی پیرسون و رگرسیون) با نرم افزار آماری spss-۲۶ استفاده شد. نتایج نشان داد که بین برنامه های تلویزیونی خشن با سلامت روان کودکان ارتباط منفی وجود دارد، بین برنامه های تلویزیونی خشن با پرخاشگری ارتباط مثبت وجود دارد و بین سلامت روان کودکان با پرخاشگری ارتباط مثبت وجود دارد. همچنین بین برنامه های تلویزیونی خشن بر سلامت روان کودکان با نقش میانجی پرخاشگری رابطه منفی وجود دارد. از یافته های پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت استفاده زیاد از برنامه های تلویزیونی خشن می تواند موجب کاهش سلامت روان و افزایش میزان خشونت و پرخاشگری در دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

برنامه های تلویزیونی خشن ، سلامت روان ، پرخاشگری کودکان