اثربخشی درمان کوتاه مدت راه حل محور بر کیفیت روابط زناشویی زنان متاهل شهرستان آمل

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان کوتاه مدت راه حل محور بر کیفیت روابط زناشویی زنان متاهل بود. این پژوهش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل زنان متاهل مراجعه کننده به مرکز مشاوره خانواده شهرستان آمل در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود (۸۰۰ نفر) که در آن تعداد ۳۰ نفر به عنوان نمونه در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) به صورت تصادفی جایگزین شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسش نامه کیفیت روابط زناشویی گلومبوگ-راست (گریمس) (۱۹۸۸) استفاده گردید. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه تحت مداخله ی درمان کوتاه مدت راه حل محور دشیزر (۱۹۸۵) قرار گرفتند؛ اما در مورد گروه کنترل، مداخله ای صورت نگرفت. نتایج حاکی از تفاوت معنادار میان میانگین های پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل بود (۰۵/۰p<). به طوری که تحلیل کوواریانس نشان داد، درمان کوتاه مدت راه حل محور باعث افزایش کیفیت روابط زناشویی زنان متاهل شهرستان آمل شده است. با توجه به نتایج، می توان بیان کرد مداخله ی درمان کوتاه مدت راه حل محور باعث بهبود کیفیت زناشویی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

کیفیت روابط زناشویی ، درمان کوتاه مدت راه حل محور