اثر طرحواره درمانی بر کاهش نشخوار فکری و بهبود عملکرد اجتماعی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

اختلال اضطراب فراگیر (GAD) یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی است که با نگرانی مزمن، نشخوار فکری و کاهش عملکرد اجتماعی همراه است. نشخوار فکری به عنوان یک فرایند شناختی منفی، موجب حفظ و تشدید اضطراب در بیماران مبتلا به GAD می شود. همچنین، این اختلال بر عملکرد اجتماعی تاثیر منفی گذاشته و باعث کاهش کیفیت روابط بین فردی و افزایش انزوای اجتماعی می شود. یکی از روش های درمانی نوین که در سال های اخیر برای درمان این اختلال مورد توجه قرار گرفته، طرحواره درمانی است. این روش درمانی بر اصلاح طرحواره های ناسازگار اولیه تمرکز دارد و می تواند به کاهش نشخوار فکری و بهبود عملکرد اجتماعی در بیماران مبتلا به GAD کمک کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر طرحواره درمانی بر کاهش نشخوار فکری و بهبود عملکرد اجتماعی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر انجام شده است. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره و کلینیک های روان شناسی شهر تهران بود. نمونه گیری به روش در دسترس انجام شد و شرکت کنندگان به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه طرحواره درمانی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نشخوار فکری نولن-هوکسما (RRS) و پرسشنامه عملکرد اجتماعی (SPS) بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه وتحلیل شدند. نتایج نشان داد که طرحواره درمانی تاثیر معناداری بر کاهش نشخوار فکری و بهبود عملکرد اجتماعی بیماران مبتلا به GAD دارد. بیماران گروه آزمایش پس از دریافت مداخله، کاهش قابل توجهی در میزان نشخوار فکری و افزایش معناداری در عملکرد اجتماعی خود تجربه کردند. ذیافته های این پژوهش نشان می دهد که طرحواره درمانی می تواند یک روش موثر در کاهش نشخوار فکری و بهبود عملکرد اجتماعی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر باشد. ازاین رو، پیشنهاد می شود که این رویکرد درمانی به عنوان یک گزینه ی مکمل در درمان GAD مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، نشخوار فکری ، عملکرد اجتماعی ، اختلال اضطراب فراگیر