شناسایی و دسته بندی افکار مرتبط با نشانه های جسمانی بعد از اجرای ذهن آگاهی در افراد دارای علایم روان تنی: یک مطالعه کیفی

مقدمه: اختلالات روان تنی گروهی از بیماری ها هستند که نشانه و علائم جسمی، مولفه اصلی آن ها می باشد. تمرین مدیتیشن به عنوان بخشی از یک برنامه درمانی، میتواند درمانی موثر برای کسانی با اختلالات روان تنی مبتلا هستند. ازآن جهت که انسان موجودی پیچیده و با ادراکی کاملا متفاوت از دیگری در شرایط مشابه است، در مطالعاتی که به انسان پرداخته می شود نیاز است به نوعی عمل کرد که توانایی پوشش همه ابعاد فردی را داشته باشد تا مطالعه ای جامع رقم بخورد. در مطالعه پدیدارشناسی، با سوالات باز پاسخ و مصاحبه ای که صورت می گیرد، افراد با انعطاف بیشتری از تجربیاتشان صحبت می کنند از این رو در این پژوهش به اثربخشی آموزش ذهن آگاهی بر علائم روان تنی از روش پدیدار شناسی پرداخته شده است. روش پژوهش حاضر از نقطه نظر هدف از نوع کاربردی و ازنظر نحوه گردآوری اطلاعات از نوع آزمایشی می باشد. مواد و روش ها: روش نمونه گیری در فاز کیفی (پدیدارشناسی تفسیری) به صورت هدفمند بود. ازآنجایی که در پژوهش پدیدارشناسی حجم نمونه اهمیتی ندارد، نمی توان حجم نمونه را مشخص کرد. به همین دلیل محقق با همه افراد گروه آزمایش (۱۷ نفر) مصاحبه پدیدارشناسی تفسیری را انجام داد تا تجربه زیسته آن ها از روش ذهن آگاهی درک کند. یافته ها: حدود ۱۶۴ مفهوم در قالب کدگذاری باز استخراج و در ادامه در کدگذاری محوری در ۷ مقوله، مقوله بندی شده است که شامل: هیجان اجتنابی، آرامش جسمی گرایشی و... می باشد. نتیچه گیری: با توجه به مقوله ها و مفاهیم استخراجی از این محور افکاری که افراد تجربه می کردند از احساسات آرامش بخش و رهایی انقباضات نشات گرفته و افکار نشان دهنده ی میل آن ها به تجربه ی دائمی این حالات به صورت خودکار و ناآگاه بود که می توان گفت نتیجه مشاهده گری افکار و حضور در لحظه و... می باشد. پیشنهاد می شود، این پژوهش برای جامعه افراد سالخورده با دوره های پیگیری سه، شش ماه و یک ساله اجرا شود. واژه های کلیدی: تجارب زیسته، روان تنی، ذهن آگاهی

کلیدواژه ها:

تجارب زیسته ، روان تنی ، ذهن آگاهی