کوچینگ شناختی-هیجانی در مدرسه: پرورش خودراهبری و تفکر منتقد در نسل آلفا

نسل آلفا (متولدین بعد از ۲۰۱۰) در محیطی دیجیتال، پرسرعت و مملو از اطلاعات متناقض رشد می کند. این شرایط، نیازمند قابلیت های فراتر از حافظه محوری است؛ قابلیت هایی مانند خودراهبری در یادگیری، تفکر منتقد و انعطاف پذیری شناختی-هیجانی. این مقاله به معرفی و بررسی مدل «کوچینگ شناختی-هیجانی» به عنوان یک رویکرد نوین در روانشناسی مدرسه و علوم تربیتی می پردازد. کوچینگ شناختی-هیجانی، یک فرآیند مشارکتی و هدف محور است که در آن کوچ (مشاور یا معلم آموزش دیده)، دانش آموز را در شناخت و بازسازی الگوهای فکری ناکارآمد، تنظیم هیجانات مرتبط با یادگیری و طراحی اقدامات موثر همراهی می کند. با استفاده از روش تحلیل اسنادی و مرور نظام مند، این مقاله مبانی نظری این رویکرد را در تلفیق نظریه های شناختی-رفتاری، علوم اعصاب عاطفی و روانشناسی مثبت نگر جستجو می کند. یافته ها نشان می دهد این مدل می تواند به بهبود باورهای خودکارآمدی تحصیلی، افزایش تاب آوری در مواجهه با چالش های یادگیری، پرورش تفکر انتقادی و نهایتا تقویت توانایی خودراهبری دانش آموزان بینجامد. نتیجه گیری مقاله بر این تاکید دارد که ادغام کوچینگ شناختی-هیجانی در ساختار خدمات روانشناختی و مشاوره ای مدارس، پاسخی ضروری و موثر به نیازهای پیچیده نسل آلفا برای تبدیل شدن به یادگیرندگانی مادام العمر و شهروندانی اندیشمند است.

کلیدواژه ها:

کوچینگ شناختی-هیجانی ، خودراهبری در یادگیری ، تفکر انتقادی ، نسل آلفا ، روانشناسی مدرسه.