بررسی نقش تعاملات کلاسی در ارتقای یادگیری معنادار و رشد شخصیتی دانش آموزان

تعاملات کلاسی به عنوان محور اصلی یادگیری معنادار و رشد شخصیتی دانش آموزان، نقشی حیاتی در نظام آموزشی ایفا می کند. این مقاله با هدف تدوین یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای تبیین نقش چندبعدی تعاملات کلاسی (شامل تعامل معلم-دانش آموز، دانش آموز-دانش آموز و دانش آموز-محتوا) در ارتقای یادگیری معنادار و رشد شخصیتی طراحی شده است. یافته ها نشان می دهند که تعاملات اثربخش، تنها در صورت دارابودن ویژگی هایی مانند بازخورد سازنده، فضای امن برای گفت وگو، تمرکز بر انگیزش درونی و طراحی فعالیت های گروهی، به نتایج مطلوب منجر می شوند. از سوی دیگر، سبک های تعاملی معلمان — از نقش انتقال دهنده‪ ی دانش تا نقش روشنگری اندیش ورزانه — به طور مستقیم بر عمق یادگیری و شکل گیری هویت شخصیتی دانش آموزان تاثیر می گذارد. همچنین، آموزش های حرفه ای معلمان در تقویت مهارت های ارتباطی و مدیریت کلاس، بسترساز تعاملاتی است که هم انگیزش تحصیلی را افزایش می دهد و هم مهارت های اجتماعی-عاطفی مانند همدلی، مسئولیت پذیری و تفکر انتقادی را پرورش می دهد. این مقاله با تلفیق مبانی نظری روان شناسی اجتماعی، نظریه های یادگیری سازنده گرا و رویکرد پدیدارنگاری، چارچوبی مفهومی ارائه می دهد که چگونه تعاملات کلاسی می تواند هم زمان به بهبود عملکرد تحصیلی و تحول شخصیتی بینجامد. در نهایت، کاربردهای عملی این چارچوب برای معلمان، مدیران و برنامه ریزان آموزشی همراه با محدودیت ها و چشم اندازهای آینده بحث شده است