بررسی نقش یادگیری فعال در ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی

تحولات شتابان جوامع معاصر و پیچیدگی روزافزون نیازهای یادگیرندگان، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در رویکردها و روش های تدریس مواجه ساخته است. در این میان، یادگیری فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، توجه پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی را به خود جلب کرده است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل نقش یادگیری فعال در ارتقای کیفیت آموزش رسمی با تمرکز بر تعاملات آموزشی و یادگیری معنادار است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای انجام شده و با بررسی مبانی نظری، یافته های پژوهشی و دیدگاه های صاحب نظران حوزه آموزش وپرورش، به تبیین جایگاه یادگیری فعال در فرایند یاددهی–یادگیری می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که به کارگیری راهبردهای یادگیری فعال، موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعمیق یادگیری، ارتقای تعامل معلم–دانش آموز و تقویت ابعاد شناختی، عاطفی و مهارتی یادگیری می شود. در پایان، پیشنهادهایی برای بهبود بهره گیری از یادگیری فعال در محیط های آموزشی رسمی ارائه شده است.