تاثیر رطوبت بر اکسایش گوگرد و برخی ویژگی های شیمیایی خاک های شور و غیر شور

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر کاربرد همزمان گوگرد (۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ کیلوگرم در هکتار) و باکتری تیوباسیلوس، در دو سطح رطوبتی متفاوت (۴۰ و ۶۰ درصد رطوبت اشباع) بر اکسایش گوگرد و برخی ویژگی های شیمیایی شش نوع خاک با سطوح متفاوت شوری انجام شد. نتایج نشان داد که در خاک های غیرشور و کم شور (EC کمتر از ۴ دسی­زیمنس بر متر)، کاربرد گوگرد به طور معنی داری باعث کاهش pH و افزایش EC ، فسفر، آهن، روی و سولفات قابل جذب خاک گردید. بیشترین کاهش pH و افزایش غلظت عناصر غذایی در این خاک ها در تیمار ۱۰۰۰ کیلوگرم گوگرد و رطوبت ۴۰ درصد مشاهده شد. در مقابل، در خاک­ های با شوری بالا (EC بیشتر از ۸ دسی­زیمنس بر متر)، تاثیر گوگرد بر این ویژگی ها بسیار محدود و در اغلب موارد غیرمعنی دار بود. بیشترین میزان اکسایش گوگرد در کلیه خاک ها در تیمار ۵۰۰ کیلوگرم در هکتار گوگرد و رطوبت ۴۰ درصد ثبت شد. افزایش رطوبت به ۶۰ درصد، به دلیل کاهش اکسیژن و فعالیت میکروبی، موجب کاهش سرعت اکسایش در تمامی سطوح شوری گردید. بیشترین نرخ اکسایش گوگرد (۱۹۵/۵ میکروگرم بر سانتی متر مربع در روز) در خاک لنجان (شور) و کمترین نرخ (۲/۴ میکروگرم بر سانتی متر مربع در روز) در خاک جذوشی (شدیدا شور) و در روز ۲۵ انکوباسیون اندازه گیری شد. نتایج این مطالعه نشان داد که گوگرد می تواند به عنوان یک اصلاح کننده موثر برای بهبود ویژگی های شیمیایی خاک، به ویژه در خاک های غیرشور و با شوری کم، مورد استفاده قرار گیرد. با این حال در خاک های شور، پیش تصفیه (مانند شست وشو) برای افزایش کارایی گوگرد توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

اکسایش ، تیوباسیلوس ، رطوبت خاک ، شوری خاک ، ورمی کمپوست