مشکل شیوه خط فارسی در تصحیح و چاپ متون منظوم مطالعه موردی: دیوان قطران تبریزی چاپ فرهنگستان زبان و ادب فارسی

فرهنگستان زبان و ادب فارسی در سی و چند سال دوران فعالیت خود، علاوه بر واژه ‎گزینی و انتشار مجلداتی از فرهنگ جامع زبان فارسی و ده ها شماره از نشریه نامه فرهنگستان و پیوست ها و ویژه ‎نامه های آن، پیشنهادهای خود را درباره خط فارسی از جمله: جدانویسی و پیوسته نویسی کلمات و ترکیبات و اجزای جمله و نحوه چینش کلمات در متن از لحاظ رعایت فاصله یا نیم ‎فاصله هنگام تایپ آن، در دو کتاب «دستور خط فارسی» و «فرهنگ املایی زبان فارسی» ارائه کرده است. یکی از راه های رواج و شیوع عملی مندرجات این شیوه نامه ها دویست و چهل کتابی بوده است که فرهنگستان تاکنون منتشر کرده است؛ مخصوصا سی کتاب از آن، که به تصحیح متون ادب فارسی اختصاص داشته است. آنچه در مطالعه این کتاب ها به چشم می خورد؛ هر چند ممکن است از زیر دست ویراستار واحدی بیرون آمده باشند، اختلاف سلیقه در ضبط و نگارش اجزای جمله از لحاظ خط فارسی است. در این مقاله سعی شده است سلیقه مصححان یا ویراستاران دیوان قطران تبریزی مخصوصا در پیوسته (با نیم فاصله) نویسی اضافه های وصفی مقلوب و کلمات و ترکیبات دیگر بررسی شود.

کلیدواژه ها:

دیوان قطران تبریزی ، محمود عابدی ، مسعود جعفری ، خط فارسی ، پیوسته نویسی و جدانویسی