مطالعه تاثیر شاخص های سرمایه اجتماعی بر تعلقات هویتی قومی در ایران

سرمایه اجتماعی، ابزار مفهومی مهم قرن جدید برای مدیریت، پایداری حکمرانی، خلق نظم سیاسی و امنیت ملی در نظام های سیاسی ازجمله چند قومی-فرهنگی بوده و به معنای چسبندگی جمعی، حمایت اجتماعی، اطمینان و اعتماد جمعی نسبت به یکدیگر است. سرمایه اجتماعی در این جوامع به ظهور هویت درون گروهی و برون گروهی منجر می شود. ایران؛ جامعه ای با ساختار فرهنگی و تنوع قومی است؛ به طوری که هویت و شناسنامه فرهنگی ایران به تعلق و هویت قومی در جهان معاصر گره خورده است. هدف اصلی پژوهش، مطالعه تاثیر شاخص های سرمایه اجتماعی بر تعلقات هویت قومی به روش مرور تجربی و فراتحلیل در بازه زمانی ۱۳۸۴ الی ۱۴۰۳ است. با جستجو در منابع علمی ایرانی؛ از جامعه آماری ۳۹ اسناد علمی، به روش تعمدی-غیراحتمالی ۲۲ سند برای تحلیل و ارزیابی نهایی انتخاب شد. نرم افزار مورد استفاده cma۲ و آزمون آماری d کوهن وf  فیشر است. نتایج کلی پژوهش نشانگر تاثیر معنا داری شاخص سرمایه اجتماعی بر تعلق به هویت قومی در استان های کشور بوده و مقدار این اثر ۴۴ درصد است. درنهایت سرمایه اجتماعی درون گروهی (همبستگی اجتماعی؛ تعلق اجتماعی قومی و حمایت اجتماعی) به افزایش تعلق به هویت قومی و نهایت سرمایه اجتماعی برون گروهی (مشارکت اجتماعی؛ اعتماد اجتماعی تعمیم یافته و تعلق دینی) به کاهش تعلق به هویت قومی منجر شده است. با توجه به ساختار قومی و تنوع فرهنگی جامعه ایرانی؛ همچنان سرمایه اجتماعی؛ نقش سازنده و اساسی در تقویت هویت و تعلق قومی داشته و با افزایش آن؛ تعامل و انسجام میان قومی شدت بیشتری می یابد.

کلیدواژه ها:

ساختار سرمایه اجتماعی ، حکمرانی سیاسی ، هویت قومی ، تعلق دینی