بررسی مفهوم مرگ در اشعار محمد آدم بر اساس نظریه نشانه شناسی پیرس

نشانه شناسی ادبی به عنوان یکی از شیوه های نقد ادبی به بررسی ساختار دلالتی آثار ادبی می پردازد و با تحلیل جهان درون متن، نقش نشانه های زبانی در ساخت و تولید معنای اثر ادبی را بیان می کند. نظریه نشانه شناسی پیرس از روش های نقدی مناسب برای تحلیل آثار منظوم است که نشانه را به سه بخش بازنمون، موضوع و تفسیر تقسیم می کند. در این نظریه مفهوم نشانه و شکل نهایی آن از ارتباط این سه جزء با هم تشکیل می شود. در شعر معاصر، شاعر به کمک نشانه های زبانی مضمون های شعری اش را خلق می کند و به شکلی کنایی و غیرصریح اغراض شعری خود را بیان می دارد. محمد آدم شاعر مصری از شاعران نوگرایی است که مفهوم مرگ در اشعارش بازتاب وسیعی دارد و نشانه ها در خلق مضمون های شعری اش در مورد مرگ نقش مهمی ایفا می کند. مقاله حاضر می کوشد با تاکید بر نظریه نشانه شناسی پیرس و همچنین استفاده از مبانی نشانه شناسی رمزگان ها، نشانه های مربوط به مفهوم مرگ را در اشعار محمد آدم تحلیل کند و وجوه پنهان متن شعر او را آشکار سازد. داده های پژوهش حاکی از آن است که آدم از طریق بازنمون و تصاویر شعری و حالات مرئی همچون تصویر سقوط سنگ ها و عنکبوت های بزرگ و ... روساخت متن خود را می سازد و به کمک موضوع و با ذکر جزئیات، برخی ویژگی های مرگ نظیر ترسناک بودن و ناشناخته بودن آن، مفهوم نشانه های مربوط به مرگ را گسترش می دهد و در پایان با کمک تفسیر، مفهوم نشانه را تکمیل می کند و نگرش کلی خود نسبت به مقوله مرگ و زندگی را بیان می کند.

کلیدواژه ها:

نشانه شناسی ، نظریه پیرس ، رمزگان ، محمد آدم ، مفهوم مرگ