مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی بر خودکارآمدی مقابله ای در افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس

مقدمه: خودکارآمدی مقابله ای یک عامل مهم در مدیریت استرس و ارتقاء سلامت روانشناختی در افراد مبتلا به بیماری های مزمن است. با توجه به اهمیت این موضوع این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان شفقت­ورزی مبتنی بر دلبستگی بر خودکارآمدی مقابله­ای در افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس (ام اس) انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران انجمن ام اس شهر همدان در سال ۱۴۰۳ بودند. ۶۰ نفر با روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و در سه گروه آزمون ۱ (۲۰ نفر)، آزمون ۲ (۲۰ نفر) و گروه کنترل (۲۰ نفر) به­صورت تصادفی قرار گرفتند. جهت جمع­آوری داده­ها از مقیاس خودکارآمدی مقابله ای استفاده شد. طرحواره درمانی و درمان شفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی  طی ۸ جلسه برای گروه­های مداخله به­صورت گروهی اجرا شد. تحلیل داده­ها به روش تحلیل کواریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته ها: نتایج مقایسه بین گروهی نشان داد که بین گروه­های طرحواره درمانی و کنترل (۰۱/۰=P) تفاوت معناداری وجود داشت؛ همچنین بین گروه­های شفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی و کنترل (۰۱/۰=P) تفاوت معنادار وجود داشت؛ اما بین دو گروه درمانی طرحواره درمانی و شفقت ورزی مبتنی بر دلبستگی تفاوت معناداری وجود نداشت (۰۰/۱=P) در واقع هر دو مداخله اثر یکسانی در افزایش خودکارآمدی مقابله ای در بیماران ام اس داشته است. نتیجه گیری: در مجموع می توان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی و درمان شفقت­ورزی مبتنی بر دلبستگی هر دو اثرات یکسانی بر افزایش خودکارآمدی مقابله ای بیماران ام اس داشته اند.

کلیدواژه ها:

Schema therapy ، compassion ، attachment ، self-efficacy ، coping ، multiple sclerosis ، طرحواره درمانی ، شفقت ، دلبستگی ، خودکارآمدی ، مقابله ، مالتیپل اسکلروزیس