بررسی اثربخشی پارادوکس درمانی بر حرمت خود و انعطاف پذیری روانشناختی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی پارادوکس درمانی بر حرمت خود و انعطاف پذیری روان شناختی دانش آموزان می باشد. پژوهش حاضر از نظر محتوا از نوع پژوهش های کاربردی است و از لحاظ روش شناسی، طرح نیمه آزمایشی با گروه کنترل از نوع پیش آزمون-پس آزمون محسوب می شود جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه نوجوانان پسر ۱۵ تا ۱۸ ساله دوره دوم متوسطه شهر مشهد می باشد که نمونه ای مشتمل بر ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمایش، ۱۵ نفر گروه کنترل) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس برای این پژوهش انتخاب و پرسشنامه های حرمت خود مشروط نوجوانان وترز (۲۰۱۶) و پرسشنامه انعطافپذیری شناختی دنای و نادروال (۲۰۱۰) را تکمیل کردند. در نهایت تجزیه و تحلیل یافته های پژوهش با استفاده از نرم افزار spss۲۷ نشان می دهد که پارادوکس درمانی بر حرمت خود و انعطاف پذیری روانشناختی دانش آموزان تاثیر دارد (۰۵/۰>P) بنابراین فرضیه های پژوهش تایید شدند.

کلیدواژه ها:

پارادوکس درمانی ، حرمت خود ، انعطاف پذیری روانشناختی.