ضرورت بکارگیری روش های نوین تدریس در آموزش مطالعات اجتماعی مقطع ابتدایی

آموزش مطالعات اجتماعی در مقطع ابتدایی نقش مهمی در پرورش آگاهی اجتماعی، هویت شهروندی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان ایفا می کند. این درس با ماهیت تلفیقی خود، زمینه آشنایی کودکان با مفاهیم اجتماعی، فرهنگی، تاریخی و جغرافیایی را فراهم ساخته و آنان را برای ایفای نقش موثر در جامعه آماده می سازد. بااین حال، تحقق اهداف این درس تا حد زیادی به شیوه های تدریس به کاررفته در کلاس های درس وابسته است. روش های سنتی تدریس که عمدتا بر انتقال یک سویه مطالب و حفظیات تاکید دارند، اغلب منجر به یادگیری سطحی، کاهش انگیزه و مشارکت محدود دانش آموزان می شوند و توان پرورش مهارت های اجتماعی و تفکر انتقادی را ندارند. پژوهش حاضر با رویکرد مروری و با استفاده از روش توصیفی–تحلیلی، به بررسی و مقایسه اثربخشی روش های نوین تدریس در آموزش مطالعات اجتماعی دوره ابتدایی پرداخته است. در این راستا، منابع علمی معتبر شامل کتاب ها و مقالات پژوهشی مرتبط مورد مطالعه و تحلیل قرار گرفته اند. تمرکز اصلی پژوهش بر تاثیر روش های نوین بر یادگیری مفاهیم، میزان انگیزه و مشارکت دانش آموزان و رشد مهارت های اجتماعی و شهروندی بوده است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که روش های نوین تدریس نظیر یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر مسئله، ایفای نقش، یادگیری مبتنی بر پروژه و استفاده از روش های فعال و بازی محور، در مقایسه با روش های سنتی، تاثیر معناداری بر افزایش درک مفهومی، علاقه مندی و مشارکت فعال دانش آموزان دارند. این روش ها با ایجاد فرصت تجربه، تعامل و همکاری، یادگیری عمیق تر و پایدارتر را ممکن می سازند. در مجموع، یافته های پژوهش بر ضرورت به کارگیری آگاهانه و هدفمند روش های نوین تدریس در آموزش مطالعات اجتماعی مقطع ابتدایی و توجه ویژه به توانمندسازی معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، مقطع ابتدایی ، مطالعات اجتماعی ، تدریس ، روش های نوین.