تحلیل فضایی نوسازی مسکن در بافت فرسوده شهر بوشهر

نوسازی مسکن یکی از راهبردهای مهم در بازآفرینی بافت های ناکارآمد (فرسوده) شهری است. در همین راستا در دهه های اخیر انواع سیاست ها جهت تشویق مردم به نوسازی پیگیری شده است. شناسایی روابط فضایی ابنیه نوسازی شده در پهنه بافت فرسوده در کنار متغیرهای تاثیرگذار بر آن و همچنین پیش بینی نوسازی از اهمیت بالایی برخوردار می باشد که هدف این پژوهش را شکل می دهد. لذا در این پژوهش در مرحله اول با کمک شاخص موران و آماره گتیس- اردجی روابط فضایی نوسازی انجام شده مورد بررسی قرار گرفته و در مرحله بعد با به کارگیری متغیرهای اجتماعی-اقتصادی و کالبدی، متغیرهای تاثیرگذار بر نوسازی مسکن با رگرسیون لجستیک تحلیل و احتمال نوسازی مسکن در واحد بلوک به صورت فضایی ارائه شده است. نتایج نشان می دهد که نوسازی مسکن در بوشهر به صورت خوشه ای در محلات و بلوک هایی خاصی نسبت به سایر محلات متمرکز می باشد و نحوه تملک و تعداد واحدهای غیر آپارتمانی بیشترین سطح معنی دارای و رابطه مثبتی با نوسازی داشته و سایر متغیرها مانند نزدیکی به مرکز شهر، میانگین طبقات، میانگین دسترسی قطعات به معبر در واحد بلوک بیشترین تاثیرگذاری را داشته و برخلاف آن، متغیرهایی چون نرخ باسوادی در واحد بلوک، نرخ اشتغال، درصد ابنیه فرسوده در بلوک و خانوار در واحد مسکونی در سطح بلوک، کمترین سطح معناداری و اهمیت را در نوسازی مسکن در محدوده موردنظر داشته است و احتمال نوسازی در محلات سنگی، عاشوری، هزار دستگاه، چهارصد دستگاه، دواس، خواجه ها بیشتر از سایر محلات می باشد.

کلیدواژه ها:

نوسازی مسکن ، بافت فرسوده ، تحلیل فضایی ، بوشهر