کارایی سولفیت پتاسیم در مقایسه با ترکیبات زیستی و شیمیایی علیه نماتد مولد زخم ریشه چای (Pratylenchus loosi)

نماتد زخم ریشه چای (Pratylenchus loosi)، یکی از عوامل خسارت زا در جهان و ایران بوده و باعث خسارت کمی و کیفی به این محصول می شود. در این تحقیق، کارایی سولفیت پتاسیم به میزان پنج، ۱۰ و ۱۵ گرم و نماتد­کش­ های شیمیایی و آلی فلوپیرام (ولوم) به میزان نیم، یک و یک و نیم میلی ­لیتر، کادوزافوس (راگبی) به میزان هفت و نیم گرم، کود زیستی نماکلین به میزان پنج، ۱۵ و ۲۰ میلی ­لیتر برای هر نهال جوان چای همراه با شاهد­های سالم و آلوده برای کنترل نماتد­ مولد زخم ریشه چای مورد ارزیابی قرار گرفت. آزمون در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با ۱۲ تیمار و پنج تکرار در ایستگاه تحقیقات چای شهید افتخاری شفت (فشالم) در غرب استان گیلان اجرا شد. شاخص های قطر، ارتفاع و وزن نهال، حجم ریشه، وزن تر ریشه، وزن تر و خشک اندام هوایی، جمعیت نماتد در ۱۰۰ گرم خاک و یک گرم ریشه اندازه گیری و ثبت گردید. نتایج نشان داد که تیمار راگبی در دو شاخص حجم ریشه و وزن تر ریشه؛ تیمار ولوم یک، در شاخص وزن تر اندام هوایی؛ ولوم یک و نیم و سولفیت پتاسیم پنج، در شاخص وزن خشک اندام هوایی؛ تیمار ولوم یک و نیم در دو شاخص جمعیت نماتد در خاک و ریشه بهترین اثر بخشی را داشتند. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که دو ترکیب راگبی و ولوم، از بیشترین تاثیر در شاخص ها برخوردار بودند. ترکیب های سولفیت پتاسیم و نماکلین از نظر کاهش جمعیت در خاک و ریشه می توانند به عنوان گزینه ­ای در مدیریت تلفیقی نماتد مولد زخم ریشه چای مورد توجه واقع شوند.

کلیدواژه ها:

چای ، سولفیت پتاسیم ، مدیریت ، نماکلین ، ولوم