بازتاب سیاست های مسکن در شکل دهی نابرابری های فضای شهری (مطالعه موردی: مناطق ۲۲ گانه کلان شهر تهران)

کلان شهر تهران به عنوان نمونه ای از شهرهایی که بدون برنامه رشد کرده، با مشکلات زیادی مواجه است. تمرکز جمعیت و فعالیت در این شهر، به نابرابری فضایی منجر شده است. این پژوهش به دنبال پاسخگویی به این سوال بود که بازتاب فضایی سیاست های مسکن در کلان­شهر تهران چگونه است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بود که از داده های سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ بهره برده بود. از مدل Vikor برای رتبه بندی مناطق تهران ازنظر شاخص های فضایی مسکن و از روش خودهمبستگی فضایی موران برای بررسی ارتباط بین شاخص­ها استفاده شد. یافته ­های پژوهش نشان داد که نتایج سیاست­های اجراشده در شهر تهران، وجود دو قطب کاملا مجزا در بخش­های شمالی و جنوبی است؛ نتایج به دست آمده از مدل ویکور حاکی از نابرابری فضایی بین مناطق در برخورداری از نماگرهای موردمطالعه که بازتاب و برآیند سیاست­های دولت، نارسایی­های نظام برنامه­ریزی مسکن و ... است. مناطق ۱، ۲، ۳ و ۶ به عنوان مناطق کاملا برخوردار و مناطق ۱۸، ۱۹، ۲۰ و ۲۱ به عنوان مناطق محروم شناسایی شده اند. همچنین خروجی تحلیل فضایی نشان داد که مناطق ۱، ۲، ۳، ۵ و ۶ یک خوشه با مقادیر زیاد را تشکیل داده در مقابل مناطق۹، ۱۶، ۱۷ و ۱۹ یک خوشه با مقادیر کم و سایر مناطق در میانه این دو قرار گرفتند؛ بنابراین می­توان گفت سیاست­های مسکن به عنوان بخشی از سیاست­های دولتی اجراشده در کلان­شهر تهران باعث شکل­گیری نابرابری فضایی و عدم تعادل در سطح مناطق تهران شده است.

کلیدواژه ها:

سیاست های مسکن ، نابرابری فضایی ، کلان شهر تهران ، همبستگی فضایی موران