تاثیر فقر روستائیان بر ردپای اکولوژیکی به عنوان شاخص تخریب محیط زیست در ایران

جهان امروز با جدی ترین چالش خود یعنی بحران تغییر اقلیم روبه رو می باشد. این یک واقعیت انکارناپذیراست که انسان با استفاده بیش از حد از منابع کره زمین، در حال نابودی محیطزیست خود همراه است. تاثیر نامطلوب تغییرات آب و هوایی نه تنها به محیط زیست و اکوسیستم کشورها آسیب می زند، بلکه هر بخش از جامعه و اقتصاد در سراسر جهان را تحت تاثیر خود قرار داده است . کیفیت محیط زیست و ذخایر منابع طبیعی مولفه های کلیدی رفاه برای انسان ها در جهان هستند. ردپای اکولوژیکی شاخص مهمی است که می تواند با استفاده از آن فشار واردشده بر محیط زیست را به اطلاع افراد برساند تا انسان ها یا سیاستمداران بتوانند برنامه های لازم را برای کاهش فشار طراحی و اجرا کنند. این مطالعه به بررسی تاثیر فقر روستائیان بر ردپای اکولوژیکی به عنوان شاخص تخریب محیط زیست طی دوره ۱۳۸۰-۱۴۰۲ با استفاده از مدل رگرسیونی با وقفه های توزیعی پرداخته است. نتایج نشان داد که یک رابطه بلندمدت و کوتاه مدتی بین فقر روستائیان و ردپای اکولوژیکی وجود دارد. لذا اولین اقدام در جهت کاهش ردپای اکولوژیکی به در کشور، توجه به فقر در روستاها است، از این رو باید سیاست گذاری و اقدامات لازم در جهت کاهش فقر در روستاها انجام پذیرد.

کلیدواژه ها:

فقر روستائیان ، ردپای اکولوژیکی ، محیط زیست