مدل یابی پریشانی روان شناختی و اعتیاد به اینستاگرام با نقش میانجی بی حوصلگی و ترس از دست دادن دانشجویان

با گسترش استفاده از شبکه های اجتماعی در زندگی روزمره دانشجویان، نگرانی ها درباره پیامدهای احتمالی استفاده افراطی از این شبکه ها افزایش یافته است. هدف پژوهش حاضر مدل یابی پریشانی روان شناختی و اعتیاد به اینستاگرام با نقش میانجی بی­ حوصلگی و ترس از دست دادن دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی_ همبستگی از نوع مدل­ یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه مازندران به تعداد ۱۱۳۸۳ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند. نمونه ای به تعداد ۲۵۰ نفر از بین این جامعه آماری به روش نمونه­ گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اعتیاد به اینستاگرام کرکابرون و گریفیث (۲۰۱۸)، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس لوی باند و لوبی باند (۱۹۹۵)، مقیاس چندبعدی حالت بی­ حوصلگی فالمن و همکاران (۲۰۱۳) و پرسشنامه ترس از دست دادن پرزیبلسکی و همکاران (۲۰۱۳) بود. تحلیل داده ­ها با روش معادلات ساختاری انجام شد. یافته­ ها حاکی از برازش مطلوب داده­ ها با مدل بود (،x۲/df=۱/۹۸ ،CFI=۰/۹۴ ،GFI=۰/۹۲ AGFI=۰/۹۱ ،TLI=۰/۹۵ ،IFI=۰/۹۵ ،NFI=۰/۹۶ ،RMSEA=۰/۰۶). نتایج نشان داد پریشانی روان شناختی (افسردگی، اضطراب، استرس)، بی­ حوصلگی و ترس از دست دادن بر اعتیاد به اینستاگرام اثر مستقیم و معنادار داشت (۰/۰۵>p). همچنین، پریشانی روان شناختی بر بی حوصلگی و ترس از دست دادن اثر مستقیم و معنادار داشت (۰/۰۵>p). و همچنین ترس از دست دادن و بی­ حوصلگی نقش میانجی در رابطه بین پریشانی روان شناختی و اعتیاد به اینستاگرام داشتند (۰/۰۵>p). از منظر کاربردی، طراحی برنامه های کاهش بی حوصلگی و ترس از دست دادن همراه با مداخلات کاهش پریشانی روان شناختی می تواند به طور معناداری آسیب پذیری دانشجویان در برابر اعتیاد به شبکه های اجتماعی را کاهش دهد..

کلیدواژه ها:

اعتیاد به اینستاگرام ، بی حوصلگی ، پریشانی روان شناختی ، ترس از دست دادن ، دانشجویان