مدل سازی رهایش اسانس رزماری از فیلم های چندلایه زئین-پکتین:تاثیر توالی لایه ها و روش درونپوشانی بر خواص فیلم

فیلم های فعال زیست تخریب پذیر حاوی اسانس ها اغلب با چالش هایی نظیر نگهداری ضعیف اسانس و خواص فیزیکومکانیکی نامطلوب مواجه هستند. در این مطالعه، تاثیر ترتیب لایه ها و روش کپسوله سازی (نانوامولسیون در مقایسه با امولسیون پیکرینگ) بر سینتیک رهایش و خواص فیزیکومکانیکی فیلم های چندلایه زئین-پکتین حاوی اسانس رزماری مورد بررسی قرار گرفت. نانوذرات کمپلکس زئین-صمغ دانه ریحان (با قطر متوسط  nm  D۵۰ = ۳۰۶.۹ و پتانسیل زتا ζ= -۱۵.۱ mV) به منظور پایدارسازی امولسیون های پیکرینگ (D۵۰=۱۰۴۶,۵۰ nm) سنتز شدند، در حالی که نانوامولسیون های (D۵۰=۹۰,۱۰ nm) پایدارشده با توئین ۸۰، عنوان نمونه کنترل استفاده شدند. تحلیل رئولوژیکی نشان داد که امولسیون های پیکرینگ رفتار برشی-رقیق از خود نشان دادند، در حالی که نانوامولسیون ها دارای جریان تقریبا نیوتنی بودند. فیلم های چندلایه ای که پکتین در لایه زیرین آن ها به کار رفته بود، در مقایسه با فیلم های با لایه زیرین زئین، دارای سطحی صاف تر، استحکام کششی بالاتر و نفوذپذیری نسبت به بخار آب کمتری بودند که به همگنی بالاتر پکتین نسبت داده شد. افزودن امولسیون پیکرینگ موجب افزایش استحکام کششی و کاهش نفوذپذیری، به دلیل تعامل ذرات با ماتریس شد. در حالی که نانوامولسیون ها به عنوان نرم کننده عمل کرده و انعطاف پذیری را افزایش دادند. رهایش اسانس رزماری از مدل انتشار شبه-فیکی تبعیت کرد. فیلم های دارای لایه زیرین پکتین و نانوامولسیون ها، رهایش سریع تری را نشان دادند. در حالی که لایه های زئین و امولسیون های پیکرینگ باعث افزایش پایداری و نگهداری اسانس شدند. نتایج این پژوهش نشان داد که با تنظیم راهبردی ترتیب لایه ها و انتخاب نوع امولسیون می توان رهایش اسانس و عملکرد فیلم های فعال را بهبود بخشید و راه حل هایی هدفمند برای بسته بندی فعال مواد غذایی ارائه داد

کلیدواژه ها:

بسته بندی فعال ، فیلم های زیست تخریب پذیر ، نانوامولسیون ، امولسیون پیکرینگ