تاثیر روش های تلفیقی تغذیه بر عملکرد و شاخص بهره وری اقتصادی گندم آبی در جنوب کرمان در شرایط مزرعه

به منظور ارزیابی روش های مختلف کوددهی بر عملکرد کمی و بهره وری اقتصادی گندم (Triticum aestivum L., cv. Chamran ۲) ، مطالعه ای تحقیقاتی-ترویجی طی سال زراعی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ در جنوب کرمان اجرا شد. در این پایلوت سه تیمار در قطعات ۱۰۰۰ مترمربعی مقایسه شدند: ۱) شاهد (روش مرسوم کشاورزان)، ۲) کود شیمیایی مبتنی بر آزمون خاک (شامل اوره، سوپرفسفات و سولفات پتاسیم) و ۳) تغذیه بهینه تلفیقی (کود شیمیایی، کود دامی، کود زیستی و محرک های رشد). تجزیه وتحلیل های آماری بر اساس پنج نمونه برداری تصادفی از هر قطعه به عنوان تکرار و در قالب طرح کاملا تصادفی انجام شد. در پایان فصل رشد، عملکرد نهایی دانه و همچنین اجزای کلیدی آن به دقت اندازه گیری شد. نتایج تجزیه وتحلیل داده ها نشان داد که تیمار تغذیه تلفیقی (تیمار ۳) با میانگین تولید ۷۳۰۰ کیلوگرم دانه در هکتار، بالاترین عملکرد را به خود اختصاص داد. این میزان عملکرد به طور معنا داری (سطح احتمال پنج درصد) بهتر بود و به ترتیب ۳۷% و ۷۳% افزایش عملکرد بیشتری نسبت به تیمار کود شیمیایی مبتنی بر آزمون خاک (تیمار ۲) و تیمار شاهد (تیمار ۱) نشان داد. با وجود برتری عملکردی تیمار سه، ارزیابی اقتصادی بر پایه نسبت منفعت به هزینه نشان داد که تیمار کود شیمیایی مبتنی بر آزمون خاک (تیمار دو)، با دستیابی به بالاترین نسبت منفعت به هزینه (۱.۴۵) از نظر اقتصادی کاراترین گزینه محسوب می شود. این یافته ها به روشنی موید آن است که هر دو روش مدیریت کودی مبتنی بر آزمون خاک (شیمیایی و تلفیقی) نسبت به روش مرسوم، برتری قابل توجهی از نظر تولید دارند. درحالی که رویکرد تغذیه تلفیقی، پتانسیل دستیابی به حداکثر عملکرد ممکن را فراهم می کند، کاربرد کود شیمیایی بر اساس آزمون خاک، سود اقتصادی بیشتری را در کوتاه مدت نصیب کشاورز می نماید. انتخاب نهایی بین این دو روش، به استراتژی مدیریتی و اولویت اصلی کشاورز بستگی خواهد داشت

کلیدواژه ها:

آزمون خاک ، مدیریت تلفیقی تغذیه ، نسبت منفعت به هزینه ، کود زیستی