پیش بینی اجتناب تجربی بر اساس آگاهی بینابینی: نقش واسطه ای روان رنجوری و دشواری در تنظیم هیجان

مقدمه: اجتناب تجربی خطر مشکلات سلامت روان را در جمعیت های بالینی و غیربالینی افزایش می دهد. شناسایی متغیرهای روانشناختی که می توانند بر این مفهوم تاثیر بگذارند، مهم است. مطالعه حاضر با هدف پیش بینی اجتناب تجربی از آگاهی بینابینی از طریق نقش های واسطه ای روان رنجوری و دشواری در تنظیم هیجان انجام شد. روش کار: این مطالعه از یک طرح توصیفی-همبستگی استفاده کرد و از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) استفاده کرد. شرکت کنندگان شامل ۲۶۵ دانشجو از دانشگاه محقق اردبیلی، ایران، در طول سال تحصیلی ۲۰۲۳-۲۰۲۴ بودند که از طریق نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. شرکت کنندگان پرسشنامه های ارزیابی چندبعدی آگاهی بینابینی (MAIA)، پرسشنامه پذیرش و عمل-II (AAQ-II)، زیرمقیاس روان رنجوری از پرسشنامه پنج عاملی نئو (NEO-FFI) و مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (DERS) را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۶ و AMOS-۲۴ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی برازش خوبی دارد (GFI= ۰.۹۵۰، CFI= ۰.۹۷۶، CMIN/df= ۱.۹۴، RMSEA= ۰.۰۶۰) و ۴۷ درصد از واریانس اجتناب تجربه ای را از طریق مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم تبیین می کند. یافته ها نشان داد که آگاهی بینابینی به طور مستقیم اجتناب تجربه ای را پیش بینی می کند (β= ۰.۱۲۷، P< ۰.۰۵) و به طور غیرمستقیم آن را از طریق میانجیگری متوالی روان رنجوری و دشواری در تنظیم هیجان پیش بینی می کند (β= -۰.۳۱۹، P< ۰.۰۵). روان رنجوری به تنهایی به طور قابل توجهی واسطه این رابطه بود، در حالی که مشکلات در تنظیم هیجان تنها زمانی که به طور متوالی با روان رنجوری ترکیب می شدند، به میانجیگری کمک می کردند. نتیجه گیری: این یافته ها بر پتانسیل متخصصان سلامت روان برای طراحی مداخلاتی با هدف قرار دادن اجتناب تجربی از طریق افزایش آگاهی از درون گرایی، بهبود استراتژی های تنظیم هیجان و کاهش آسیب پذیری های مرتبط با روان رنجوری تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

استرس روانی ، تنظیم هیجان ، درون گرایی ، رفتار اجتنابی ، روان رنجوری