پیش بینی جهت گیری دینی چرخشی بر پایه الگوی ارتباطات خانواده و نقش میانجی خودشیفتگی

هدف از پژوهش حاضر پیش بینی جهت گیری دینی چرخشی دانشجویان بر پایه الگوی ارتباطات خانواده با نقش میانجی خودشیفتگی بود. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی با رویکرد معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان دانشگاه فرهنگیان شهر تهران در سال ۱۴۰۱ تشکیل دادند، که از میان آنها ۳۸۸ نفر به صورت نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند و به مقیاس های جهت گیری دینی چرخشی، الگوهای ارتباطی خانواده، و خودشیفتگی پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها نشان داد خودشیفتگی اثر الگوی گفت و شنود ارتباطات خانواده بر جهت گیری دینی چرخشی غیرمتعهد غیرتامل گر را به صورت منفی و اثر آن بر جهت گیری دینی چرخشی متعهد تامل گر و متعهد غیرتامل گر را به صورت مثبت میانجیگری می کند. متغیرهای الگوی ارتباطات خانواده و خودشیفتگی در مجموع به ترتیب ۲۰، ۹، ۱۴، و ۲۰ درصد از واریانس جهت گیری دینی چرخشی متعهد تامل گر، متعهد غیرتامل گر، غیرمتعهد تامل گر و غیرمتعهد غیرتامل گر را تبیین کردند. می توان گفت که تعاملات خانواده ممکن است نوع جهت گیری دینی فرزندان را تبیین نماید و بر شخصیت آنها اثرگذار باشد.

کلیدواژه ها:

ارتباطات خانوادگی ، دین داری ، جهت گیری دینی ، خودشیفتگی