نقش فضاهای داستان محور در طراحی شهری: رویکردی به کاهش تنهایی و ارتقای حس تعلق اجتماعی

امروزه، احساس تنهایی و انزوای اجتماعی به عنوان یکی از چالش های مهم جوامع شهری شناخته می شود که می تواند پیامدهای منفی گسترده ای بر سلامت روانی و اجتماعی افراد داشته باشد. پژوهش حاضر بررسی تاثیر فضاهای داستان محور بر کاهش احساس تنهایی و ارتقای حس تعلق شهروندان است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر اجرا نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون است. داده ها از یک جامعه آماری متشکل از ۸۳۴ نفر در رده سنی ۱۸ تا ۵۵ سال، شامل هر دو جنسیت و با قومیت های مختلف، گردآوری شدند. ابزار این پژوهش شامل پرسشنامه مقیاس احساس تنهایی، پرسشنامه احساس تعلق، و ابزار ارزیابی دلبستگی به مکان بود و برای تحلیل داده ها، از آزمون تی زوجی جهت مقایسه نمرات پیش آزمون و پس آزمون و اندازه اثر استفاده شده است. یافته های پژوهش حاضر نشان داد، طراحی داستان محور نقش معناداری در بهبود متغیرهای مورد مطالعه داشته است. نتایج حاصل از تحلیل نمرات پیش آزمون و پس آزمون که با استفاده از آزمون تی زوجی بدست آمد نشان داد که مداخله طراحی داستان محور نه تنها توانسته سطح تعامل روانی و اجتماعی شرکت کنندگان را بهبود بخشد، بلکه باعث افزایش ادراک مثبت آنان نسبت به محیط اطراف شان شده است. تحلیل اندازه اثر نیز نشان دهنده تاثیر قابل توجه این طراحی ها در ابعاد مختلف مورد بررسی بود. معناداری یافته ها بیانگر آن است که ایجاد فضاهای داستانی در طراحی شهری می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در بهبود تجربه شهروندی و افزایش تعاملات اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد. از آنجا که جامعه آماری پژوهش شامل تنوعی از گروه های سنی، جنسیتی و قومیتی بود، این نتایج از تعمیم پذیری بالایی برخوردارند.

کلیدواژه ها:

معماری داستانی ، تنهایی ، احساس تعلق ، روانشناسی محیطی ، فضاهای عمومی