انتقال از صنعت ۴.۰ به صنعت ۵.۰ با رویکرد انسان محور پیش بینی تعمیر و نگهداری و چرخش شغلی برای تولید هوشمند و پایدار

این مقاله به بررسی تحول بنیادین از صنعت ۴.۰ به صنعت ۵.۰ می پردازد که بر محوریت انسان، پایداری و رفاه اجتماعی در محیط های صنعتی تاکید دارد. در صنعت ۵.۰، تمرکز بر فناوری های هوشمند کنار گذاشته شده و نقش نیروی کار و رفاه آن بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. تعمیر و نگهداری پیش بینی شده (PDM) به عنوان راهکاری نوین مبتنی بر داده های بزرگ، نقش کلیدی در بهینه سازی هزینه ها، کاهش زمان های خرابی و افزایش بهره وری خط تولید دارد. در این پژوهش، روش های خوشه بندی ترکیبی تقابلی چندنمایی (MDS) و خوشه بندی توافقی فازی به کار گرفته شده اند تا تحلیل دقیق تری از الگوهای خرابی و نگهداری ارائه شود. این روش ها با کاهش ابعاد داده های چندبعدی و استخراج ساختارهای پنهان، امکان پیش بینی های دقیق تر را فراهم می آورند. علاوه بر این، مدل برنامه ریزی انسان محور طراحی شده است که شاخص خستگی را مد نظر قرار می دهد. این مدل به کاهش خستگی و آسیب های شغلی کمک کرده و بهره وری نیروی کار را بهبود می بخشد. تلفیق روش های پیش بینی مبتنی بر خوشه بندی ترکیبی با مدل برنامه ریزی انسان محور، چارچوبی جامع برای تحقق اهداف صنعت ۵.۰ فراهم می کند که شامل پایداری، انعطاف پذیری و رفاه اجتماعی است. نتایج نشان می دهد که این چارچوب ضمن کاهش هزینه های عملیاتی و اختلالات زنجیره تامین، شاخص های سلامت و رضایت نیروی انسانی را بهبود داده و کارایی سیستم های تولید هوشمند را افزایش می دهد. نتایج عددی نشان دهنده کاهش ۲۵ درصدی هزینه های عملیاتی، کاهش ۶۰ درصدی زمان توقف تولید، و افزایش ۱۵ درصدی دقت پیش بینی خرابی ها است. همچنین، تحلیل حساسیت مدل نشان می دهد که تغییر ۱۰ درصدی در ضرایب خستگی نیروی انسانی، می تواند تا ۲۰ درصد بر بهره وری کلی تاثیرگذار باشد. این رویکرد، تعادل بین فناوری و عوامل انسانی را برای تولید پایدار فراهم می کند.