ارزیابی توانمندهای تنوع اشکال زمینی جهت حفاظت زمین (مطالعه موردی حوضه نورآباد ممسنی استان فارس، ایران)

تنوع زمین یک اصطلاح اساسی برای تعیین اهمیت منابع غیر زنده طبیعت است از این رو گسترش مطالعات مرتبط با ژئودایورسیتی به خصوص در ایران از اهمیت فراوانی برخوردار است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی ژئودایورسیتی حوضه آبریز نورآباد ممسنی در غرب استان فارس می باشد که در محدوده جغرافیایی /۱۵ ، o۵۱ تا /۴۶، o ۵۱ طول شرقی و /۵۵، o۲۹ تا /۱۷، o۳۰ عرض شمالی واقع شده است. که دارای عوارض منحصر به فرد مانند آبشار، غار ، لاپیه تنگ، دره های کارستی و طاق طبیعی و.... می باشد. در این پژوهش به منظور ارزیابی پتانسیل های ژئودایورستی منطقه از شاخص ژئودایورسیتی سرانو و فلانو GDI ، شاخص های تراکم ناهمواری هر قطعه (PRD)، ضریب همواری سیمپسون(SIEI)، ضریب همواری شانون (SHEI)، ضریب دایورسیتی شانون (SHDI)، ضریب دایورسیتی سیمپسون (SIDI)، تراکم ناهمواری ها، (MSIDI)شاخص اصلاح شده تنوع سیمپسون، (MSIEI ) شاخص اصلاح شده همواری سیمپسون استفاده گردید. نتایج حاصل از شاخص های PRD, GDI،,SHDI ,SHEI ,SIDI SIEI MSIDI MSIEIدر واحد (۱) (تنگ بوان ) بالاترین ارزش را به خود اختصاص داده است و به ترتیب برابر است با,۱۲.۷ ۰.۰۳۱ , ۱.۵۶ , ۰.۷۶ , ۰.۸۷ , ۰.۸۴ , ۱.۵۰ , ۰.۹۳. واحد (۳) بخش غربی حوضه در رتبه دوم قرار دارد و واحدهای ۲ و ۴ در رتبه های سوم و چهارم قرار دارند. مقدار GFI در بخش مرکزی، غربی و شمالی منطقه مورد مطالعه به ترتیب حدود ۹.۱۱، ۱۱.۰۴ و ۷.۵ ارزیابی شد. یعنی با حرکت از جنوب به شمال از تنوع زمین کاسته می شود.

کلیدواژه ها:

ژئودایورسیتی ، شاخص GDI ، گردشگری ، شاخص هفتگانه Fragstsase ، حوضه نورآباد